|
|
-
Gouden bruiloft
Op 28 maart zijn we afgezakt naar het verre Houthalen voor de 50ste huwelijksverjaardag van mijn grootouders. Zoals te verwachten was ik fotograaf van dienst en de opdracht luidde als volgt: “Ge moet heeeeeeel veeeel foto’s maken…“. Dat laat ik mij ook geen 2x zeggen en het resultaat was dat ik thuiskwam met 3 volle CF kaartjes en 763 foto’s. Als fotograaf was het een zeer leerrijke maar vermoeiende dag. Als trotse kleinzoon kan ik zeggen dat ik met volle teugen genoten heb en dat ik uitkijk naar het volgende familiefeest.
Het begon allemaal heel gezellig bij bomma & bompa thuis waar bomma werd klaargestoomd voor de grote dag – haartjes goed doen, make-up opdoen (door mijn lieftallig vrouwtje), … – terwijl de naaste familie (kinderen en kleinkinderen) langzaamaan binnendruppelde. Typerend hierbij was dat iedereen een onverzadigbare dorst scheen te hebben….Om 10u was het tijd om richting de kerk te vertrekken voor de dienst. De dankdienst werd georganiseerd in de Evangelische gemeente van Zwartberg waar mijn grootouders al 25 jaar gaan. De organisatorische duizendpoot Rosario had alles perfect geregelend en leidde de dienst in goede banen. Enkele mooie dank- en aanbiddingsliederen aangevuld met korte tekstjes, een diepgaande preek en veel symboliek vormen de ingrediënten voor een goede dienst blijkbaar want het geheel was geweldig en ik denk dat er menigeen wel eens een traantje wegpinkte bij het horen van de liefde die mijn grootouders de gemeente en haar leden betoond hebben in de voorbije 25 jaar.
Na de dankdienst werden we vergast op een uitgebreide receptie, aangeboden door de gemeente. Het werd een vrolijke samenkomst met veel interessante mensen. Ik stond toch even perplex over het groot aantal mensen dat onze familie eigenlijk wel niet telt, en dat was dan nog maar enkel de kant van mijn grootouders langs moeders kant…
We brachten vervolgens een bezoekje aan het gemeentehuis van Houthalen waar mijn grootouders 50 jaar eerder in het huwelijksbootje traden. Zij hadden een mooie receptie voorzien compleet met mooie plechtige woorden en officiële oorkonden en documenten. Het werd extra ‘plezant’ toen we ontdekten dat de gemeente ‘officials’ eigenlijk oud-leerlingen waren van mijn grootmoeder, die vroeger les gaf in het lager onderwijs. Het was een warm en ontroerend weerzien met veel anekdotes en gelach.
Tegen een uur of 4 trokken we met de hele familie naar Kelchterhoef voor een lekkere snack en de verplichte ‘familiefoto’s’. Iedereen genoot met volle teugen van het bijkletsen en de bijhorende koffie (geen koffieklets zonder koffie hé). Even stressen bij de familiefoto’s, je krijgt namelijk geen 10 kansen om het goed te doen, maar het liep al bij al allemeel wel vlotjes.
Als afsluiter van de dag werden we vergast op een uitgebreide x-gangen maaltijd in de Evangelische Christengemeente van Zwartberg. Moe en voldaan keerden we tegen 23u huiswaarts, voor wat welverdiende nachtrust.
Mijn bomma & bompa zijn twee schatten van mensen en ik wens ze nog minstens 50 jaar van hetzelfde toe.
Ik hou van verlengde weekends!
:boogie: Mei is echt de leukste maand van het jaar. Veel feestdagen en de bijhorende verlengde weekends! Jippie. Net weer zo eentje achter de rug al was het “verlengde” deel wel al 1 juni (l) . Zalig uitslapen! Lekker gaan wandelen in de zon, mmm. En ook leuk is als je dan naar een mooi trouwfeest mag gaan, zoals wij gedaan hebben zaterdagavond! Het was er heel gezellig, lekker en zoet mmm. Eline en Wim zagen er schitterend uit! Proficiat aan het nieuwe paar en veel geluk verder samen!
Once upon a dream..
Om ons 2-jarig huwelijk te vieren zijn we zondag en maandag naar Disneyland Parijs geweest. Het begon al vroeg, om 5u ‘s ochtends met de wekker. Opgewonden opstaan, tandjes poetsen, makkelijke kledij uitzoeken, wat boterhammetjes binnenspelen en dan de auto in op weg naar Parijs!!
Na een 3u00 lange rit, 1 plas-stop en 14 euro aan tol reden we de parking van ons Disney hotel “Santa Fe” op. Oef, eindelijk. We konden niet langer wachten en haasten ons dus naar de receptie om in te checken. Dat ging redelijk vlotjes, we hadden zelfs een nederlandstalige receptioniste te pakken. Het was toen bijna 10u, dus vlug alles in ontvangst nemen, nog een slokje water drinken en een suikerwafeltje eten en hop met de gratis bus naar het park zelf. Na nog geen 5 minuten stonden we aan de ingang aan te schuiven, al bij al ging het nog vlug vooruit. En dan eindelijk: “Wow, wat is het hier mooi.”Omdat ik zwanger ben mochten we niet op de “gevaarlijke” attracties dus hadden we tijd genoeg om gewoon 2 dagen rustig rond te lopen, parade bekijken (Once upon a dream), optredens bewonderen (High School Musical), met Disney figuurtjes op de foto gaan … En toch enkele heel leuke attracties doen zoals de theekopjes, verdwalen in het doolhof van Alice in Wonderland, op de authentieke paardenmolen zitten, op verschillende 8-banen tieren en gillen (diegene die niet teveel shokken of over-kop-gaan), in het bootje van “its a small world” varen, het spookhuis, vliegen als Peter Pan, en zo verder …
De eerste dag hebben we in het Disney park zelf rondgelopen, het was een prachtige dag, veel gezien, veel gelachen en veel gedaan, zoveel dat we (vooral onze voeten) toch ontzettend blij waren om eindelijk op ons bed te liggen in onze hotelkamer. Met Hannah Montana op het Disney kanaal!!
De tweede dag zijn we naar de Disney Studio’s gegaan. Daar was ik nog nooit binnen gegaan en toen vond ik het wel jammer dat ik niet op de attracties mocht, ze leken me allemaal super eng, maar overal stond er een bordje: Niet voor vrouwen in verwachting. Dusja, dan maar niet voor het goede doel. Dit zal voor binnen x-aantal jaren zijn als we terug gaan met de kindjes … Maar toch was het er heel leuk, hebben onder andere een leuke show gezien van auto’s en moto’s die elkaar achtervolgden, over dingen vlogen, in brand stonden, …. En om deze tweede en laatste dag af te sluiten zijn we nog eventjes terug naar het park gegaan om enkele leuke souvenirtjes te kopen.
En wederom, het waren 2 echt zalige dagen. Heerlijk samen romantisch door de Disney-sprookjes-magische wereld lopen en wegdromen…
Sealife
Vanmiddag zijn we met zen tweetjes, gezellig genietend van een luie zaterdag, afgezakt naar Sealife in Blankenberge. Het toegangsticketje is nogal prijzig (16 EUR pp) maar gelukkig hadden we een bonnetje zodat we aan halve prijs binnen konden. Het is geen reusachtig complex zoals zijn broertjes in het buitenland maar we hebben ons toch goed geamuseerd.Het was al een tijdje geleden dat we samen zoiets gedaan hebben en het was echt leuk om samen naar de schattige clownvisjes (en andere disney/pixar visjes) te kijken, samen “etje” te roepen bij het zien van de reusachtige spinkrabben (die dingen worden tot 3.7m groot ~ en we hebben nog wat bijgeleerd ook), samen te lachen om de dolgekke capriolen van de superschattige ottertjes en om samen te genieten van de zeehondenshow. Hieronder een slideshow van ons bezoekje. Voor de volledige serie met foto’s: klik hier
-
- Big smile!
Afrika! Afrika!
Vorige zondag zijn we, dankzij Frederick, naar Afrika! Afrika! gaan kijken in de prachtige circustent in Antwerpen, aan een spotprijsje dan nog. Na nog vlug enkele frietjes te eten konden we rustig onze plaatsen opzoeken. Het bleek dat we in de meer luxueze stoelen zaten vlakbij het podium. Het enige nadeel was dat we ietwat schuin zaten en het beter was geweest om er recht voor te zitten, maar we mogen niet klagen, we zaten goed en vooral goedkoop wat in deze tijd van crisis geen onbelangrijk punt was. Pittig detail aan normale prijs hadden we 125 euro per stoel betaald op de plaats waar wij zaten.De show begint veelbelovend met een schaduwspel van een dansende Afrikaan. Dat al vlug overging in een uitbundigheid van tientallen afrikanen, zwierende armen, stampende benen, schuddende konten, trillende armen, vliegende benen alles werd 1 schitterende wervelwind. De sfeer was gezet, dit belooft met zekerheid een vreugdevolle namiddag te worden.
En dat was het ook, zeker en vast. Er was een Afrikaan die nogal heel elastisch was, armen en benen gingen op alle
plaatsen, dit was nogal pijnlijk om aan te zien al leek de persoon in kwestie er zelf niet echt last van te hebben. En als kers op de taart “kroop” de persoon door het frame van een houten tennisraket, van zijn armen en hoofd tot zijn middel, poep en voeten. In aanvulling hierop was er in de tweede helft van het spectatel een vrouwelijke tegenhanger die als het maar kon nog elastischer was, dubbeltoe, achterstevoren, bijna binnenstebuiten, je kon het zo gek niet bedenken en ze was haar lichaam al aan het kronkelen.Naast deze rubber-slangen-mensen hadden we ook vrolijke afrikaantjes met niets anders dan een roze-zebra-print shortje aan die niets liever deden dan springen, salto’s maken, piramides vormen, hoofd op hoofd staan. Hier vond ik het schitterendste deel toen ze 3 piramides maakten van telkens 4 mensen en ze opeens allemaal voorover vielen om dan netjes met een koprol te eindigen. Dat was toch wel even schrikken, vooral omdat we zo dicht zaten en ik me al klaar hield om ze op te vangen.
De show was volledig onderhouden met schitterende live muziek en gezang, bijhorende mascottes, maskers en levensgrote dieren.Verder werden we nog verbaasd over de kracht om in de lucht aan enkele touwen te zwieren en te sturen, op palen te klimmen (in welke positie of vorm dan ook) en natuurlijk van de schitterende dans en energie. Zelfs breakdance ontbrak niet aan het lijstje.
Het was echt een schitterende show, met fantastische mensen! Zeker een bezoekje waard!
Achteraf zijn we nog met zen allen gezellig gaan eten en drinken en natuurlijk nagenietend!
Sarah's Fotoboek
Onlangs had ik het genoegen om te mogen meehelpen aan een schoolopdracht van mijn schoon-nichtje. Ze moest een boek lezen en dit dan omzetten in een reeks foto’s om het verhaal te vertellen. Blijkbaar zijn de leerkrachten nederlands nog altijd even origineel als het op opdrachten aankomt.Het moest niet veel zijn, “gewoon wat foto’s nemen en doormailen” zei ze, maar ik beschouw mijzelf (ten onrechte of niet) nu eenmaal als een semi-professionele fotograaf en ik neem geen genoegen met half werk. Dus al mijn materiaal ingeladen in de wagen, verder het arme autootje volgestoken met attributen voor de shoot en op naar Kortrijk. Sarah had zowat de halve familie uitgenodigd om te figureren en dus was het een drukte van jewelste. Gelukkig waren we goed voorbereid en konden we alle foto’s op een namiddag nemen.
Het resultaat van onze noeste arbeid kan je bekijken in ons fotoalbum. Alle commentaar en kritiek zijn welkom. Ik weet dat er nog veel dingen zijn die kunnen verbeterd worden dus leef je maar uit en laat maar komen.
Okay
2 weken geleden mochten we van Okay een brief ontvangen waarin ze ons berichtten dat de door ons bestelde kast geleverd was en dat we ze konden komen ophalen. We waren natuurlijk ontzettend blij want dat betekende dat onze kleren niet langer zouden worden opgeslagen in 2 open valiezen. Neem maar van ons aan dat het niet echt een mooi zicht is om 2 grote valiezen open te hebben liggen in je slaapkamer en al zeker niet als je de valiezen nog met moeite kan zien onder de berg kleding.Dus zodra we konden trokken we met de camionette, met dank aan het IBBT, richting Deerlijk om onze kast te gaan halen. Snel even afrekenen, alles inladen en hup, weer op weg naar huis om dat dingetje eens rap te gaan monteren, nu ja, ‘rap’…
Zo’n kast is blijkbaar toch iets ingewikkelder dan een gemiddelde IKEA kast en dus waren we al gauw 3u verder alvorens het ding er eindelijk stond. Gelukkig was mijn broer ook van de partij en konden we gebruik maken van een elektrisch boormachien om de schroeven in te draaien, anders had het waarschijnlijk nog net iets langer geduurd.
Na onze kast nog even bewonderd te hebben, het is wel een heel mooie kast, besloten we om van onze nachtrust te gaan genieten. Het opvullen was voor het weekend, als we wat meer tijd zouden hebben om alles mooi te sorteren.
Groot was onze verbazing toen we 2 dagen later probeerden om de kast open te doen zodat we er wat kleren konden in hangen, de deur ging wel open, maar ging vervolgens niet meer toe. Na heel wat kijken, turen en bestuderen toch de oorzaak gevonden: De kast hing scheef. Hij hing niet scheef omdat hij slecht stond, noch omdat hij slecht gebouwd was maar omdat een van de dragende vijsjes dwars door de bovenste plank was gegaan. De bovenste plank, het dak zoals we zouden zeggen, houdt de hele kast samen en leunt op 6 vijsjes die op de zijpanelen gemonteerd worden. Dit is normaal geen probleem maar jammer genoeg staan deze vijsjes onder zware druk aangezien het volledige gewicht van de deuren hierop rust.
We hebben dit gemeld aan OKAY en we hebben hen een volledig dossier bezorgd, compleet met foto’s en uitreksel uit de installatiehandleiding, over de problemen zodat ze dit kunnen voorleggen aan de leverancier die dan moet uitmaken of dit al dan niet onder garantie valt. Laten we hopen van wel…
Hier enkele beelden van het probleempje in kwestie, toch zonde he…
Wordt zeker nog vervolgd…
Patchen
Zij die mij kennen weten dat er 1 ding aan ons nieuw huisje was waar ik heel erg naar uitkeek. Het was niet de geweldige combinatie van een douche en een bad te hebben, noch de werkverlichtende vaatwas of de ruime living met zicht op de vrije natuur maar wel het feit dat ons huisje zou voorzien zijn van mijn eigen netwerk.
[nerd-alert] Ik heb tijdens het plannen van onze thuis gezorgd dat er op alle belangrijke plaatsen voldoende netwerkaansluitingen aanwezig zijn zodat we ons nooit meer moeten druk maken over de tegenvallende snelheid van een draadloos netwerk, of al die netwerkkabels die altijd maar in de weg liggen.Al deze aansluitingen komen samen in de berging, als een grote bundel kabels die uit de elektriciteitskast komen. Erg netjes is dit niet, maar daarop was ik voorzien. Normaal gezien voorzie je deze kabels gewoon van een RJ45 plugje en plug je ze rechtstreeks in op je router/switch, maar erg proper is dat niet, zeker niet als je over een hele hoop kabels beschikt, 8 in mijn geval. Ik zou geen echte nerd zijn moest ik hier geen prachtige oplossing voor hebben voorzien, en zie daar, uiteraard beschik ik daar ook over: een professioneel patch-panel moet soelaas brengen.
Voor zij die dit niet kennen, en dat betreft waarschijnlijk 99.5% van de Belgische bevolking, een patch-panel is een toestel dat je doorgaans inbouwt in een server-rack (letterlijk een groot rek waar servers in zitten) en waar de vaste netwerkkabels op worden aangesloten (figuur 1). Voor elke aangesloten netwerkkabel is er op de voorkant een jack voorzien (figuur 2) waar je een RJ45 connector kan inpluggen, ook wel bekend als “het gat waarin je je kabel steekt om op internet te kunnen surfen”. Dit toestel wordt dus eigenlijk gebruikt om de vaste kabels van je netwerk, deze in de grond, te scheiden van je netwerk apparatuur (modem, router, switch, …). Maw om een slordige bundel kabels om te zetten naar een nette reeks aansluitingen.
figuur 1
figuur 2
Het klinkt allemaal heel mooi, maar in werkelijkheid is het toch niet zo evident om dit even in je berging te installeren. Allereerst moet je een patch-panel bemachtigen en je koopt dit niet zomaar even in bij je lokale computerboer. Die dingen worden eigenlijk bijna exclusief gebruikt door bedrijven om hun netwerken af te werken en zijn dus ook enkel beschikbaar bij groothandels of op bestelling (mits je beschikt over een BTW nummer). Ik had het geluk dat ik bij een van mijn zoektochten stuitte op een computerwinkel in Lokeren die er een aantal gloednieuwe verkocht die hij op de kop had getikt na een faillissement, en dat voor maar 50% van de normale prijs.
De volgende stap is een kabelgoot aanschaffen waarin de hele santeboetiek dient geintalleerd te worden, wat ook niet zo makkelijk is aangezien die gootjes maar in bepaalde formaten beschikbaar zijn. Toch uiteindelijk, na even zoeken, een gootje gevonden in de plaatselijke Gamma, de grootste die ik kon vinden en die meer dan 2x zoveel kostte als het patch panel zelf.
Vervolgens heb ik het patch-panel laten installeren in de kabelgoot door mijn vroegere buurman, die daar heel handig in is btw. Dit bleek ook niet zo makkelijk aangezien zo een patch panel gemaakt is voor een server-rack en niet voor een 10cm diepe kabelgoot (een server rack is minstens een halve meter diep). Het is hem toch gelukt om alles in te bouwen en vorige week mocht ik het afgewerkte stuk gaan halen.Zondag was het dan eindelijk zover, na de hele voorbereiding had ik eindelijk al het materiaal voor handen om de installatie uit te voeren. Eerst nog een beetje mogen knutselen om de elektriciteit aan te sluiten, het gootje voorzag namelijk in 3 ingebouwde stopcontacten, en ook dat ging zonder arbeidsongevallen of ongewenste elektrocuties, ik ben dan ook een geboren doe-het-zelver hé. 4 uur en een pijnlijke rug later kon ik al het eerste resultaat bewonderen van mijn harde labeur.
Deel 1 van mijn installatie is daarmee achter de rug, het tweede deel bestaat er in om mijn muur te voorzien van een stevige houten plaat waarop ik al de netwerkapparatuur kan monteren zodat deze niet langer hoeft te balanceren op een rol isolatiemateriaal (zie foto 3), want zeg nu zelf, heel stevig ziet dat er niet uit.
Hieronder enkele foto’s van mijn knutselwerk:
Nog even…
…en de eerste maand van het nieuwe jaar is weeral voorbij. We zijn ondertussen nog meer geïnstalleerd in ons duplexje, verlangen terug naar vakantie langer dan een weekend en de werk-sfeer heeft weer zijn te hoge positie ingenomen. Maar we mogen niet klagen, we zijn gelukkig thuis en met elkaar. Het leven kan echt mooi zijn als je niet teveel gaat doordenken over de mindere dingen, over de lange werkdagen, over de te korte weekenden. Je moet er mee leren leven, zeker als je nog maar 23 bent zoals wij. En ah, het zal allemaal wel zo erg niet zijn als je vergelijkt met andere landen, landen waar de mensen met moeite een dak boven hun hoofd hebben. Landen waar de mensen kilometers moeten lopen op zoek naar water. Landen waar er meer bommen uit de lucht vallen dan regen.
En onze site leeft ook nog altijd. Binnenkort komen er foto’s online van ons huisje, van de eerste steen tot de eerste verfbeurt.
Naast deze site die ik liefelijk deel met Bram heb ik een paar maanden terug in een zotte bui een eigen blogje opgericht: http://hetmeisjesofie.wordpress.com die is vooral naar meisjes en vrouwen gericht! En ah zo belangrijk is die niet, vooral fun en vrouwelijke prulletjes.
Routine
De eerste werkweek zit er alweer bijna op en het verbaast mij sterk hoe gemakkelijk ik ben teruggegleden in de bekende werkweek-weekend routine.De eerste dag was de wekker om 6u15 een kwelduivel met koperen trompetten en cimbalen die ik terugwenste naar de diepste diepten van de aarde. De tweede dag was gewoon een waaraan ik niet kon ontsnappen maar vandaag zat de routine er weer in en liep alles vlot en gesmeerd. Vandaag heb ik zelfs al een bijna-bijna-weekend gevoel.
Verlof hebben is leuk, verlof hebben went ook heel snel en jammer genoeg gaat verlof hebben veel sneller voorbij als je ook effectief geniet van dat verlof. Laat dat nu toch ook het geval geweest zijn. We hebben met volle teugen genoten van onze 2 weken thuis; Geen moment hebben we stilgezeten. We zijn verhuisd, hebben meubeltjes gekocht en gemonteerd; We hebben de living en de keuken geverfd, 2 lagen dan nog, en we hebben al 70% van onze verhuisdozen uitgepakt. Ons huisje voelt nu ook echt aan als onze “thuis”.
Zoals iedereen wel doet, hebben we op onze laatste dag zuchtend teruggekeken op ons verlof, en gezien dat het goed was; We hebben evenzo zuchtend maar met tegenzin gekeken naar de nieuwe werkweek die voor ons lag en ons voor de zoveelste keer afgevraagd: “Waarom kan verlof niet blijven duren? Waarom moet ik toch weer gaan werken? Weer die stress, weer dat gevecht met de tijd…”. Het antwoord op die vraag is eigenlijk zo eenvoudig, het ligt vervat in de routine van ons leven: “Je kan verlof maar appreciëren als je een vaste routine hebt om aan te ontsnappen”. Werken is eigenlijk nog zo slecht niet, al bij al, is het toch maar weer bijna-bijna-weekend…
-
