21 July 2009 // 3 Reacties »
De babykamer is klaar! Fris groen, lichtgevende kever en zon, mooie splinternieuwe meubeltjes!
Zalig om te zien, verlangend naar ons kindje.
We hebben voor het frisse Winnie The Pooh thema gekozen omdat dit past voor een jongen en/of een meisje. We weten wel wat het wordt … maar als we nog een broertje en/of zusje erbij krijgen dan is dat zeker geen probleem en hoeven we de babykamer niet te veranderen!
Gepost in
Het leven,
Komende gebeuren,
Zwangerschap // tags:
Abel,
baby,
buikje,
dromen,
familie,
huisje,
spannend,
tijd,
Zwangerschap
27 June 2009 // Geen reacties »
In het begin dacht ik, amai 9 maanden zwanger zijn dat gaat eeuwen duren. Maar nu, we zijn al de 6 maanden voorbij en het lijkt alleen maar sneller en sneller te gaan. Bijna zijn we juli en dan nog 1 maandje en dan is het september … Nog maar 12 weken en 1 dag te gaan / nog maar 85 dagen … (l)
Van mij hoeft het er zeker nog niet METEEN te zijn, het is toch wat beangstigend te weten dat je over 2-3 maand elke seconde, elke nano-seconde verantwoordelijk bent voor zo’n prachtig klein wezentje. Maar ik kijk er wel naar uit. Met momenten zoals toen we Tymon (het kindje van mijn nichtje) gingen bezoeken, dan wou ik ons klein snotteke ook wel direct in mijn armen houden … :hug:
2 April 2009 // Geen reacties »
Eindelijk mag heel de wereld het weten, kan ik mijn verhaal en gevoelens over de zwangerschap aan iedereen kwijt!
Eigenlijk mogen wij heel blij zijn en dat zijn we ook. We zijn gestopt met de pil en hup een paar weken later waren we al zwanger. Echt heel vlug, normaal heeft het lichaam toch enkele maanden nodig om terug op zijn plooi te komen. Om terug te beseffen dat het zelf moet zorgen voor een deftige eisprong op de goede tijd, om regelmatig te zijn. Om zelf te voorzien in hormonen.
Maar tegen alle verwachtingen in vond mijn lichaam het niet zo nodig en waren we een week later al zwanger. Natuurlijk wisten we het niet zo vlug. Ik merkte wel af en toe dat er iets was, dat er iets verandert was in mijn buik. Maar het was logisch, ik was gestopt met de pil na al die jaren en ja dan doet je lichaam natuurlijk raar want het moet zich opeens zelf redden.
Ik kreeg af en toe wat pijnlijke steken maar ook dat dacht ik te wijten aan mijn komende echte maandstonden. Dit was namelijk al enkele jaren geleden. De steken werden duidelijker en ze kwamen iedere nacht rond 3u terug en dan ook af en toe overdag rond de middag. Als ik rekende en er van uitging dat mijn lichaam een normale cyclus zou starten van ongeveer 28 dagen dan moest ik nog even wachten op mijn maandstonden. Maar je kon nooit weten, misschien kwamen ze nu even vroeger, dit was tenslotte terug nieuw voor het lichaam.
De pijnlijke steken bleven komen en ik dacht gefrustreerd: Ik kan maar beter zwanger zijn, anders heb ik nu pijn voor niets. Maar ik bleef denken dat ik niet zwanger kon zijn. Maar toch, er bleef een gedachte zweven: Je kan zwanger zijn, je kan de innestelling voelen en nu voel je bandenpijn. Ik probeerde die gedachte te verdringen, om niet teleurgesteld te zijn als mijn maanstonden zouden komen. Op de dag dat ik ze normaal in een ideale wereld zou moeten krijgen had ik ze nog niet. Het werd moeilijker en moeilijker om die gedachte te verdringen en ik was er zeker van dat ik zwanger was, ik was niet misselijk of had geen andere symptonen om dit te denken maar ik deed het toch. Ik durfde het natuurlijk niet aan de buitenwereld vertellen dat ik er zo over dacht.
Bram en ik spraken af als ik een week over tijd was zouden we een testje doen. Maar ik kon niet meer wachten en raakte er heel stiekem meer en meer van overtuigd dat ik zwanger was al had ik daar niet echt aanleiding toe. We deden na 3 dagen al een testje en ja hoor: daar kwam het streepje! We konden het echt niet geloven. De dag erna naar de huisarts om bloed te laten nemen. De dag daarop wisten we het zeker, we waren zwanger! Echt niet te geloven. Zo vlug! Je rekent er wel op maar toch, ik had echt gedacht dat het een paar maand zou duren maar neen: we waren zwanger! Echt super.
Toen hebben we ook een afspraak gemaakt met de gynaecoloog om precies te weten hoe lang het was en of alles goed was. Ik maakte een afspraak om te gaan kijken op 8 weken zwanger, gebaseerd op de uitslag van mijn bloedtest maar ik geloofde dit niet want we waren pas 6 weken met de pil gestopt en dan moest het direct op de dag zelf gebeurt zijn (de zwangerschap wordt altijd standaart met 2 weken verlengd).
En ja op de echo van de gynaecoloog zagen we dat we 6 weken ver waren (dus effectief 4 weken zwanger) dit kon beter kloppen, dan waren we iets meer dan een weekje gestopt met de pil. De eerste echo was zo verlossend. De weken daarvoor was echt een hel, ik was blij dat ik zwanger was maar durfde niet te genieten, durfde niet echt heel heel blij te zijn. Bang dat het niet goed was, bang dat er geen hartje zou zijn, bang voor een miskraam. Ik had niets van last, geen misselijkheid, geen pijnlijke borsten, geen …
Maar de echo was heel goed, we zagen een schattig boontje een hartje die heel vlug aan het kloppen (flikkeren) was. Toen was ik gerustgesteld maar natuurlijk uitkijken naar de volgende echo op 12 weken. Want toen was de meest cruciale periode voorbij en ja hoor daar was ons spruitje, volop aan het bewegen we konden zelfs het hartje horen!
Nu gaat het veel makkelijker om van de zwangerschap echt te genieten, er zit nog altijd iets in mijn achterhoofd dat het nog altijd kan mislopen. Maar het overheerst niet. Ik ben echt gelukkig en blij met het wonder in mijn buik en kan niet wachten tot ik het voel bewegen. Soms denk ik dat ik iets voel maar ben het niet zeker. Echt spannend.
Het is vooral een hele opluchting om te weten dat ik zwanger ben en kan worden. Want dat weet je gewoon niet, wat als ik nu eens onvruchtbaar zou geweest zijn? Of Bram? Of dat het gewoon niet zou lukken. Wat zouden we dan doen? Zou het makkelijk op te lossen zijn? Hoelang zouden we moeten wachten, hoeveel onderzoeken zouden we hebben? Gelukkig is het nu niet nodig, nu toch nog niet. En ik hoop echt voor iedereen die kinderen wil dat het ook zo vlotjes mag gaan. Maar je mag zeker ook niet uit het oog verliezen dat er nu heel veel mogelijk is. Maarja, wie ben ik om dat te zeggen?
19 March 2009 // 2 Reacties »
Ja hoor, het begint te komen, een klein buikje!
Foto’s zijn slecht, zelf genomen in de spiegel … Er komen er zeker eens mooiere!
28 January 2009 // Geen reacties »
Het is nu al enkele weken niet echt “nieuws” meer, zeker niet als we zo dicht bij huis al te maken krijgen met gestoorde sadisten, maar in Israel woedt nog altijd een oorlog tussen het Israelische leger en de Hamas. Dergelijke zaken zijn voor de meeste onder ons een ver-van-mijn-bed-show. Ik las onlangs op de blog van Serge Van Cauwenbergh dat de Belgische fotograaf Bruno Stevens als enige buitenlandse journalist/fotograaf aanwezig is in Gaza. Dit bericht kan je lezen op de website van Het Nieuwsblad. Hij tracht daar de oorlog in beeld te brengen op zijn eigen manier.
Toen ik de foto’s zag werd ik echt getroffen door hoe ongelofelijk onmenselijk zo een oorlog wel niet is. Israël schiet bommen af op een stad, wat ze er mee hopen te bereiken snap ik totaal niet, en de enigen die eronder lijden zijn de onschuldige burgers, vrouwen en kinderen die daar wonen. De Hamas kan het niet schelen dat die mensen sterven of verminkt raken, het Israëlische leger precies ook niet. Wie kijkt er dan wel om naar deze slachtoffers? Waarom doet de rest van de wereld niets? Waarom doen de andere regeringen niets anders dan oeverloos debatteren – of onderhandelen zoals ze het zo mooi zeggen?
De hele oorlog komt mijn keel al uit en mijn hart schiet vol bij het bekijken van al het leed dat ze veroorzaken in de naam van gerechtigheid…
Je kan de foto’s op zijn website bekijken. Wees wel gewaarschuwd, dit zijn geen beelden voor gevoelige kijkers.
Om te eindigen nog een quote van Serge waar ik mij volledig bij aansluit:
Alle respect voor Bruno Stevens die de moed heeft om in dergelijk oorlogsgebied een reportage te willen maken. Ik hoop dat deze oorlog snel ten einde komt en dat hij heelhuids thuisgeraakt.
22 December 2008 // Geen reacties »
We zijn verhuisd!! Sinds donderdag 18 december 10u30 is het officieel van ons. Na 2 nachten op de matras geslapen te hebben konden we voorbije nacht eindelijk -zalig- in ons eigen bedje liggen in onze kamer. Alles is perfect verlopen met uitzondering van enkele waterige problemen door loodgieter Bram. En helaas werd het internet nog niet geactiveerd door Belgacom en moeten we jullie nog even in het ongewisse laten van verdere details. Hier alvast 1 fotootje!
Groetjes van de ijverige verhuizertjes,
28 November 2008 // 2 Reacties »
Onze afspraak voor oplevering van onze duplex is vastgelegd op donderdag 18 december om 10u30!
Het jaar-wachten zal opbrengen, we hebben het overleefd! Van een klein doch gezellig studiootje naar mijn schoonouders eindelijk naar ons echte thuis. Althans voor enkele jaren. Spannend en helemaal nieuw. Enthousiast en helemaal van ons. Trillend en klaar-om-meubels-in-te-zetten. Meubels, die we nog moeten gaan kopen. Leuke meubels, helemaal zelf gekozen en ook helemaal zelf betaald. Samen een eettafel kiezen, samen stoelen passen of lekker stoere barkrukken. Samen dromen over het design bureau en de bijhorende directeurstoel, samen de muren afmeten. Samen het budget constant herzien zodat alles wat we willen er toch op de één of andere manier moet én zál inpassen.
Samen thuiskomen…
11 February 2008 // Geen reacties »
Zondag reden we voor de zoveelste maal in de straat waar ons huisje gebouwd wordt.
Al enkele muren MET de isolatie, hadden ons fototoestel meegenomen voor het geval ze dat per toeval zouden vergeten. Maar alles lijkt in orde, het benedenverdiep krijgt al goed vorm, het onze is echter nog volledig lucht, zo ergens zwevend tussen de vogeltjes.
26 March 2007 // Geen reacties »
Only 31 days left for the biggest change my life has ever gone through :faint:, and man, am I excited.
I’m gonna be married to the prettiest, smartest, most talented, funniest, …. (you get the me? 
) girl ever created by God! And she’s gonna be all mine. :love:
Off course the wedding will be accompagnied by a cool after-party. Preparations are finally nearing an end so we can take some well-earned rest until the big day.
We’re getting married on april 27, the wedding ceremony will take place in the Evangelical Church ‘De Burg’ in Ghent and starts at 18:00, followed by a small reception (in the same building) where everyone has the chance to give us their best wishes and tell us how amazingly beautiful we are 
You are all welcome to join us while we celebrate this big event (please bring gifts, we like gifts …… just kidding 
….. or not :p) But it would be nice if you would let us know you’re coming so we can arrange a drink for you.
Everything is gonna be so different after that day. I’m longing for it and I just know, that with Gods help, everything is going to be perfect.
I hope to see you all there
(l) take care
7 March 2007 // Geen reacties »
:love:
Nog 50 dagen en het is mijn trouwdag :wow:.
Ik kijk er zo naar uit, verlang er ontzetten naar om samen met hem 1 te zijn. 1 in gedachten, 1 in zijn. Voor altijd bij hem te zijn, met hem te leven, te lachen, te wenen, te zingen, te bidden, te spelen, te veel gaan shoppen …
Ik hou van je, Bram!
1 Kor. 13
1 Al spreek ik de taal van mensen en engelen – als ik de liefde niet heb, ben ik een galmend bekken of een schelle cimbaal. 2 Al heb ik de gave van de profetie, al ken ik alle geheimen en alle wetenschap, al heb ik het volmaakte geloof dat bergen zou kunnen verzetten – als ik de liefde niet heb, ben ik niets 3 Al deel ik al mijn bezit uit, al geef ik mijzelf prijs om mij daarop te kunnen beroemen – als ik de liefde niet heb, helpt het mij niets.
4 De liefde is geduldig en vriendelijk; de liefde is niet afgunstig, zij praalt niet, zij verbeeldt zich niets. 5 Zij gedraagt zich niet onfatsoenlijk, zij zoekt zichzelf niet, zij laat zich niet kwaad maken en rekent het kwade niet aan. 6 Zij verheugt zich niet over onrecht, maar vindt vreugde in de waarheid. 7 Alles verdraagt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verduurt zij.
8 De liefde vergaat nooit. De gave van de profetie, ze zal verdwijnen; het spreken in talen, het zal verstommen; de kennis, ze zal ooit hebben afgedaan. 9 Want ons kennen is stukwerk, en stukwerk ons profeteren. 10 Maar wanneer het volmaakte komt, heeft het stukwerk afgedaan. 11 Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, voelde ik als een kind, dacht ik als een kind; nu ik volwassen ben, heb ik het kinderlijke achter mij gelaten. 12 Nu kijken wij nog in een spiegel, we zien raadselachtige dingen, maar straks zien we van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik nog slechts ten dele, maar dan zal ik ten volle kennen zoals ik zelf gekend ben. 13 Deze drie dingen blijven altijd bestaan: geloof, hoop en liefde; maar de liefde is het voornaamste.
