|
|
-
Profiteurs
Twee weken terug hebben we jullie getrakteerd op het hartverwarmende filmpje van Jill & Kevins intrede dansje. Ik had dit filmpje zelf gespot op een van de vele blogs die ik zelf volg en vond het de moeite waard om dit door te spelen naar de mensen die ons volgen. (Zo werkt de blogosphere nu eenmaal).
Dit verhaal krijgt blijkbaar een staartje, zoals ik ontdekte terwijl ik een andere, totaal ongerelateerde blog aan het lezen was. Blijkbaar was/is het filmpje een gigantisch succes, dat kunnen we duidelijk afleiden uit het feit dat meer dan 17 miljoen mensen het filmpje ondertussen hebben bekeken op YouTube in de voorbije twee weken.
Vervolgens heeft dit er ook voor gezorgd dat het aantal zoekacties voor “Chris Brown” en “Forever” gestegen is naar ongekende hoogten, zoals te zien op onderstaande grafiek (die ik schaamteloos pik van de eerder vermelde post):
De manager van Chris Brown, en zijn platenmaatschappij hebben dat vrij snel in het oog gekregen en hebben gebruik gemaakt van een mooi staaltje “hé daar heb ik auteursrechten op!!” gegoochel om ervoor te zorgen dat er op het youtube filmpje links verschenen om het nummer rechtstreeks te kopen in de iTunes en Amazon store. Met alle gevolgen vandien is dit nummer nu ook terug in de iTunes charts verschenen meer dan een jaar nadat het eruit gevallen was wegens te weinig interesse.
Dat klinkt natuurlijk allemaal als mooie marketing en een schitterend voorbeeld van hoe alles op het internet samenhangt maar ik stel mij toch de vraag: Is dat nog normaal dat de platenmaatschappij misbruik kunnen maken van het intrede-dansje van het huwelijk van een jonggetrouwd stelletje om zijn marketingwinkel nog wat aan te zwengelen?
Wat vinden jullie daar nu van? Andere commentaar dan de mogelijkheden hieronder is uiteraard mogelijk via de comments
[poll id="6"]
Hier nog even het origineel filmpje van Chris Brown met Forever…
…en het filmpje van Jill & Kevin
Gouden bruiloft
Op 28 maart zijn we afgezakt naar het verre Houthalen voor de 50ste huwelijksverjaardag van mijn grootouders. Zoals te verwachten was ik fotograaf van dienst en de opdracht luidde als volgt: “Ge moet heeeeeeel veeeel foto’s maken…“. Dat laat ik mij ook geen 2x zeggen en het resultaat was dat ik thuiskwam met 3 volle CF kaartjes en 763 foto’s. Als fotograaf was het een zeer leerrijke maar vermoeiende dag. Als trotse kleinzoon kan ik zeggen dat ik met volle teugen genoten heb en dat ik uitkijk naar het volgende familiefeest.
Het begon allemaal heel gezellig bij bomma & bompa thuis waar bomma werd klaargestoomd voor de grote dag – haartjes goed doen, make-up opdoen (door mijn lieftallig vrouwtje), … – terwijl de naaste familie (kinderen en kleinkinderen) langzaamaan binnendruppelde. Typerend hierbij was dat iedereen een onverzadigbare dorst scheen te hebben….Om 10u was het tijd om richting de kerk te vertrekken voor de dienst. De dankdienst werd georganiseerd in de Evangelische gemeente van Zwartberg waar mijn grootouders al 25 jaar gaan. De organisatorische duizendpoot Rosario had alles perfect geregelend en leidde de dienst in goede banen. Enkele mooie dank- en aanbiddingsliederen aangevuld met korte tekstjes, een diepgaande preek en veel symboliek vormen de ingrediënten voor een goede dienst blijkbaar want het geheel was geweldig en ik denk dat er menigeen wel eens een traantje wegpinkte bij het horen van de liefde die mijn grootouders de gemeente en haar leden betoond hebben in de voorbije 25 jaar.
Na de dankdienst werden we vergast op een uitgebreide receptie, aangeboden door de gemeente. Het werd een vrolijke samenkomst met veel interessante mensen. Ik stond toch even perplex over het groot aantal mensen dat onze familie eigenlijk wel niet telt, en dat was dan nog maar enkel de kant van mijn grootouders langs moeders kant…
We brachten vervolgens een bezoekje aan het gemeentehuis van Houthalen waar mijn grootouders 50 jaar eerder in het huwelijksbootje traden. Zij hadden een mooie receptie voorzien compleet met mooie plechtige woorden en officiële oorkonden en documenten. Het werd extra ‘plezant’ toen we ontdekten dat de gemeente ‘officials’ eigenlijk oud-leerlingen waren van mijn grootmoeder, die vroeger les gaf in het lager onderwijs. Het was een warm en ontroerend weerzien met veel anekdotes en gelach.
Tegen een uur of 4 trokken we met de hele familie naar Kelchterhoef voor een lekkere snack en de verplichte ‘familiefoto’s’. Iedereen genoot met volle teugen van het bijkletsen en de bijhorende koffie (geen koffieklets zonder koffie hé). Even stressen bij de familiefoto’s, je krijgt namelijk geen 10 kansen om het goed te doen, maar het liep al bij al allemeel wel vlotjes.
Als afsluiter van de dag werden we vergast op een uitgebreide x-gangen maaltijd in de Evangelische Christengemeente van Zwartberg. Moe en voldaan keerden we tegen 23u huiswaarts, voor wat welverdiende nachtrust.
Mijn bomma & bompa zijn twee schatten van mensen en ik wens ze nog minstens 50 jaar van hetzelfde toe.
LouisLouise
Yes, ik heb mijn happy end gekregen!!De afloop kon je inderdaad raden, maar als je hem niet gezien hebt bestaat de kans dat het toch net ietsjes anders afloopt.
Maar gelukkig, Louise en Thomas zijn getrouwd YES. Ben ik blij mee
.Wat ik wel jammer vind is dat Louise en Jeroen niet aan iedereen de waarheid hebben opgebiecht, ik had zo graag hun reacties gezien en vooral die van Bruno! En wat ik me afvraag hoe ze Jeroen (Louis dus qua uiterlijk) ontvangen hebben, want op de trouw zit hij toch gewoon bij de anderen?
22 weken
Het is echt verbazend hoe vlug de weken nu voorbij vliegen!
Maar het is o-zo-zalig, ik voel ons klein vandenbusschetje nu echt heel veel en heel leuk op het werk of in de auto of tijdens het eten, dan verschijnt er telkens een lach op mijn gezicht . Is zo super om te voelen dat er een klein leventje in je groeit, een wonder.Vorige week zijn we nogmaals bij de gynaecoloog geweest en we hadden terug een heel goede echo. Het spruitje ziet er nog altijd op en top gezond uit! Het hartje klopte nog heel goed, de organen zagen er goed uit en het zat geen seconde stil!
En eindelijk heb ik nog eens een leuk zwangerschap-rokje gevonden, wat dat is voor mij toch een beetje een probleem: zwangerschap-broeken vind je overal maar rokken is een heel ander verhaal (en vooral dan de goede soort die mij flatteren …).
En natuurlijk terug een foto van mijn groeiend buikje:
20 Weken
20 weekjes ondertussen en
Ik heb ons spruitje ook gevoeld!!
Het kleintje groeit en groeit en mama’s buikje volgt de trend op de voet.
Spannend!!
Once upon a dream..
Om ons 2-jarig huwelijk te vieren zijn we zondag en maandag naar Disneyland Parijs geweest. Het begon al vroeg, om 5u ‘s ochtends met de wekker. Opgewonden opstaan, tandjes poetsen, makkelijke kledij uitzoeken, wat boterhammetjes binnenspelen en dan de auto in op weg naar Parijs!!
Na een 3u00 lange rit, 1 plas-stop en 14 euro aan tol reden we de parking van ons Disney hotel “Santa Fe” op. Oef, eindelijk. We konden niet langer wachten en haasten ons dus naar de receptie om in te checken. Dat ging redelijk vlotjes, we hadden zelfs een nederlandstalige receptioniste te pakken. Het was toen bijna 10u, dus vlug alles in ontvangst nemen, nog een slokje water drinken en een suikerwafeltje eten en hop met de gratis bus naar het park zelf. Na nog geen 5 minuten stonden we aan de ingang aan te schuiven, al bij al ging het nog vlug vooruit. En dan eindelijk: “Wow, wat is het hier mooi.”Omdat ik zwanger ben mochten we niet op de “gevaarlijke” attracties dus hadden we tijd genoeg om gewoon 2 dagen rustig rond te lopen, parade bekijken (Once upon a dream), optredens bewonderen (High School Musical), met Disney figuurtjes op de foto gaan … En toch enkele heel leuke attracties doen zoals de theekopjes, verdwalen in het doolhof van Alice in Wonderland, op de authentieke paardenmolen zitten, op verschillende 8-banen tieren en gillen (diegene die niet teveel shokken of over-kop-gaan), in het bootje van “its a small world” varen, het spookhuis, vliegen als Peter Pan, en zo verder …
De eerste dag hebben we in het Disney park zelf rondgelopen, het was een prachtige dag, veel gezien, veel gelachen en veel gedaan, zoveel dat we (vooral onze voeten) toch ontzettend blij waren om eindelijk op ons bed te liggen in onze hotelkamer. Met Hannah Montana op het Disney kanaal!!
De tweede dag zijn we naar de Disney Studio’s gegaan. Daar was ik nog nooit binnen gegaan en toen vond ik het wel jammer dat ik niet op de attracties mocht, ze leken me allemaal super eng, maar overal stond er een bordje: Niet voor vrouwen in verwachting. Dusja, dan maar niet voor het goede doel. Dit zal voor binnen x-aantal jaren zijn als we terug gaan met de kindjes … Maar toch was het er heel leuk, hebben onder andere een leuke show gezien van auto’s en moto’s die elkaar achtervolgden, over dingen vlogen, in brand stonden, …. En om deze tweede en laatste dag af te sluiten zijn we nog eventjes terug naar het park gegaan om enkele leuke souvenirtjes te kopen.
En wederom, het waren 2 echt zalige dagen. Heerlijk samen romantisch door de Disney-sprookjes-magische wereld lopen en wegdromen…
2 jaar gehuwd
Ter ere van ons 2 jarig huwelijk een liedje die we ook in onze huwelijksdienst gezongen hebben:
Omdat ik het niet vond in het Nederlands, hier dan maar een Engelse versie:
En dit is de tekst zoals wij die zingen in het Nederlands:
Ik kies vandaag, ik leef voor U
Ik kies vandaag, ik geef mijn JA aan U
Ik kies vandaag, ik wil uw stem verstaan
Ik kies vandaag, ik leef voor UWant met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eer
vandaagIk kies vandaag, ik leef voor U
Ik kies vandaag, ik geef mijn JA aan U
Ik kies vandaag, ik wil uw stem verstaan
Ik kies vandaag, ik leef voor URefrein:
Want met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eerWant met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eer
vandaagVader God, Vredevorst
Wonderbare Raadman
Majesteit, toegewijd
willen zij u volgenRefrein
Gezegend
Eindelijk mag heel de wereld het weten, kan ik mijn verhaal en gevoelens over de zwangerschap aan iedereen kwijt!
Eigenlijk mogen wij heel blij zijn en dat zijn we ook. We zijn gestopt met de pil en hup een paar weken later waren we al zwanger. Echt heel vlug, normaal heeft het lichaam toch enkele maanden nodig om terug op zijn plooi te komen. Om terug te beseffen dat het zelf moet zorgen voor een deftige eisprong op de goede tijd, om regelmatig te zijn. Om zelf te voorzien in hormonen.
Maar tegen alle verwachtingen in vond mijn lichaam het niet zo nodig en waren we een week later al zwanger. Natuurlijk wisten we het niet zo vlug. Ik merkte wel af en toe dat er iets was, dat er iets verandert was in mijn buik. Maar het was logisch, ik was gestopt met de pil na al die jaren en ja dan doet je lichaam natuurlijk raar want het moet zich opeens zelf redden.
Ik kreeg af en toe wat pijnlijke steken maar ook dat dacht ik te wijten aan mijn komende echte maandstonden. Dit was namelijk al enkele jaren geleden. De steken werden duidelijker en ze kwamen iedere nacht rond 3u terug en dan ook af en toe overdag rond de middag. Als ik rekende en er van uitging dat mijn lichaam een normale cyclus zou starten van ongeveer 28 dagen dan moest ik nog even wachten op mijn maandstonden. Maar je kon nooit weten, misschien kwamen ze nu even vroeger, dit was tenslotte terug nieuw voor het lichaam.De pijnlijke steken bleven komen en ik dacht gefrustreerd: Ik kan maar beter zwanger zijn, anders heb ik nu pijn voor niets. Maar ik bleef denken dat ik niet zwanger kon zijn. Maar toch, er bleef een gedachte zweven: Je kan zwanger zijn, je kan de innestelling voelen en nu voel je bandenpijn. Ik probeerde die gedachte te verdringen, om niet teleurgesteld te zijn als mijn maanstonden zouden komen. Op de dag dat ik ze normaal in een ideale wereld zou moeten krijgen had ik ze nog niet. Het werd moeilijker en moeilijker om die gedachte te verdringen en ik was er zeker van dat ik zwanger was, ik was niet misselijk of had geen andere symptonen om dit te denken maar ik deed het toch. Ik durfde het natuurlijk niet aan de buitenwereld vertellen dat ik er zo over dacht.
Bram en ik spraken af als ik een week over tijd was zouden we een testje doen. Maar ik kon niet meer wachten en raakte er heel stiekem meer en meer van overtuigd dat ik zwanger was al had ik daar niet echt aanleiding toe. We deden na 3 dagen al een testje en ja hoor: daar kwam het streepje! We konden het echt niet geloven. De dag erna naar de huisarts om bloed te laten nemen. De dag daarop wisten we het zeker, we waren zwanger! Echt niet te geloven. Zo vlug! Je rekent er wel op maar toch, ik had echt gedacht dat het een paar maand zou duren maar neen: we waren zwanger! Echt super.Toen hebben we ook een afspraak gemaakt met de gynaecoloog om precies te weten hoe lang het was en of alles goed was. Ik maakte een afspraak om te gaan kijken op 8 weken zwanger, gebaseerd op de uitslag van mijn bloedtest maar ik geloofde dit niet want we waren pas 6 weken met de pil gestopt en dan moest het direct op de dag zelf gebeurt zijn (de zwangerschap wordt altijd standaart met 2 weken verlengd).
En ja op de echo van de gynaecoloog zagen we dat we 6 weken ver waren (dus effectief 4 weken zwanger) dit kon beter kloppen, dan waren we iets meer dan een weekje gestopt met de pil. De eerste echo was zo verlossend. De weken daarvoor was echt een hel, ik was blij dat ik zwanger was maar durfde niet te genieten, durfde niet echt heel heel blij te zijn. Bang dat het niet goed was, bang dat er geen hartje zou zijn, bang voor een miskraam. Ik had niets van last, geen misselijkheid, geen pijnlijke borsten, geen …
Maar de echo was heel goed, we zagen een schattig boontje een hartje die heel vlug aan het kloppen (flikkeren) was. Toen was ik gerustgesteld maar natuurlijk uitkijken naar de volgende echo op 12 weken. Want toen was de meest cruciale periode voorbij en ja hoor daar was ons spruitje, volop aan het bewegen we konden zelfs het hartje horen!
Nu gaat het veel makkelijker om van de zwangerschap echt te genieten, er zit nog altijd iets in mijn achterhoofd dat het nog altijd kan mislopen. Maar het overheerst niet. Ik ben echt gelukkig en blij met het wonder in mijn buik en kan niet wachten tot ik het voel bewegen. Soms denk ik dat ik iets voel maar ben het niet zeker. Echt spannend.Het is vooral een hele opluchting om te weten dat ik zwanger ben en kan worden. Want dat weet je gewoon niet, wat als ik nu eens onvruchtbaar zou geweest zijn? Of Bram? Of dat het gewoon niet zou lukken. Wat zouden we dan doen? Zou het makkelijk op te lossen zijn? Hoelang zouden we moeten wachten, hoeveel onderzoeken zouden we hebben? Gelukkig is het nu niet nodig, nu toch nog niet. En ik hoop echt voor iedereen die kinderen wil dat het ook zo vlotjes mag gaan. Maar je mag zeker ook niet uit het oog verliezen dat er nu heel veel mogelijk is. Maarja, wie ben ik om dat te zeggen?
Groot nieuws!
WIJ ZIJN ZWANGER!! Ondertussen 13 weken ver en we kunnen met trots de toekomstige aanwinst voor ons gezin aan u voorstellen:
6,5 cm is hij (want de ongeslachtelijke vrucht is altijd mannelijk volgens de dokter) reeds en perfect op schema. We kijken er naar uit om hem te ontvangen in de wereld en een thuis vol liefde te bieden.
We danken God voor dit geschenk.groetjes,
de toekomstige mama & papa
