|
|
-
Groenten, koekjes en lekker slapen
Op weg van zijn 3de levensmaand naar zijn 5de levensmaand heeft Abel al heel wat bijgeleerd.
Nu eet hij al heel flink zijn groentepapje op, echt lekker smullen! Af en toe stopt hij ook wat naar ons poezige Bertje toe die maar al te graag zijn handjes en zijn bordje aflikt.
Ook heeft hij geleerd om toch zo goed als, recht te zitten. Doet niets liever, wil hem constant optrekken. Als de beentjes in de lucht gaan en zijn hoofdje zo ver mogelijk omhoog dan is het zover: onze Abel wil rechtzitten! Dan zetten we hem gesteund met kussens in de zetel of in zijn eetstoeltje!
Maar als ik moe ben hang ik nog het liefste van alles heel dicht bij mijn mama (of papa). Zo lekker warm en zacht.
En zie eens wat een grote jongen ik ben, ik eet niet alleen fruitpapjes maar een volledige koek kan er ook al in! Mmmmm lekker.
Gouden bruiloft
Op 28 maart zijn we afgezakt naar het verre Houthalen voor de 50ste huwelijksverjaardag van mijn grootouders. Zoals te verwachten was ik fotograaf van dienst en de opdracht luidde als volgt: “Ge moet heeeeeeel veeeel foto’s maken…“. Dat laat ik mij ook geen 2x zeggen en het resultaat was dat ik thuiskwam met 3 volle CF kaartjes en 763 foto’s. Als fotograaf was het een zeer leerrijke maar vermoeiende dag. Als trotse kleinzoon kan ik zeggen dat ik met volle teugen genoten heb en dat ik uitkijk naar het volgende familiefeest.
Het begon allemaal heel gezellig bij bomma & bompa thuis waar bomma werd klaargestoomd voor de grote dag – haartjes goed doen, make-up opdoen (door mijn lieftallig vrouwtje), … – terwijl de naaste familie (kinderen en kleinkinderen) langzaamaan binnendruppelde. Typerend hierbij was dat iedereen een onverzadigbare dorst scheen te hebben….Om 10u was het tijd om richting de kerk te vertrekken voor de dienst. De dankdienst werd georganiseerd in de Evangelische gemeente van Zwartberg waar mijn grootouders al 25 jaar gaan. De organisatorische duizendpoot Rosario had alles perfect geregelend en leidde de dienst in goede banen. Enkele mooie dank- en aanbiddingsliederen aangevuld met korte tekstjes, een diepgaande preek en veel symboliek vormen de ingrediënten voor een goede dienst blijkbaar want het geheel was geweldig en ik denk dat er menigeen wel eens een traantje wegpinkte bij het horen van de liefde die mijn grootouders de gemeente en haar leden betoond hebben in de voorbije 25 jaar.
Na de dankdienst werden we vergast op een uitgebreide receptie, aangeboden door de gemeente. Het werd een vrolijke samenkomst met veel interessante mensen. Ik stond toch even perplex over het groot aantal mensen dat onze familie eigenlijk wel niet telt, en dat was dan nog maar enkel de kant van mijn grootouders langs moeders kant…
We brachten vervolgens een bezoekje aan het gemeentehuis van Houthalen waar mijn grootouders 50 jaar eerder in het huwelijksbootje traden. Zij hadden een mooie receptie voorzien compleet met mooie plechtige woorden en officiële oorkonden en documenten. Het werd extra ‘plezant’ toen we ontdekten dat de gemeente ‘officials’ eigenlijk oud-leerlingen waren van mijn grootmoeder, die vroeger les gaf in het lager onderwijs. Het was een warm en ontroerend weerzien met veel anekdotes en gelach.
Tegen een uur of 4 trokken we met de hele familie naar Kelchterhoef voor een lekkere snack en de verplichte ‘familiefoto’s’. Iedereen genoot met volle teugen van het bijkletsen en de bijhorende koffie (geen koffieklets zonder koffie hé). Even stressen bij de familiefoto’s, je krijgt namelijk geen 10 kansen om het goed te doen, maar het liep al bij al allemeel wel vlotjes.
Als afsluiter van de dag werden we vergast op een uitgebreide x-gangen maaltijd in de Evangelische Christengemeente van Zwartberg. Moe en voldaan keerden we tegen 23u huiswaarts, voor wat welverdiende nachtrust.
Mijn bomma & bompa zijn twee schatten van mensen en ik wens ze nog minstens 50 jaar van hetzelfde toe.
Herinneringen
Deze morgen zijn onze mooiste herinneringen van de laatste 3 jaar netjes per koerier afgeleverd.
Bijna iedereen heeft ze wel, fotoalbums. Omvangrijke boeken, volgeplakt met herinneringen. Boeken vol met babyfoto’s. Boeken die ons jonge leven vertellen in geuren en kleuren. Naarmate je ouder wordt slinken de albums gestaag, tot ze op een bepaald moment zo klein zijn dat je er zelfs de moeite niet meer voor doet.
Nochtans zijn deze herinneringen zeer waardevol en in dit digitale tijdperk (en met mijn camera-fetish) liggen onze harde schijven er vol mee. Een paar maanden geleden hebben we besloten om al deze herinneringen te bundelen in fotoboeken. Een voor elk jaar dat we elkaar kennen. Een paar weken terug hebben we eindelijk de bestelling doorgegeven (die boekjes zijn niet zo goedkoop) en vandaag hebben we het resultaat mogen bewonderen terwijl we terugdoken in het verleden.
Belangrijker nog, voor deze bestelling hebben we ook een album gemaakt van onze huwelijksreis en (shame on us) eindelijk een album met de foto’s van ons huwelijk (nu meer dan 2 jaar geleden). De boeken zien er fantastisch uit en we nodigen daarom ook iedereen uit om er naar te vragen de volgende keer ze bij ons op visite zijn. Tot dan zullen jullie het moeten doen met deze foto:
Once upon a dream..
Om ons 2-jarig huwelijk te vieren zijn we zondag en maandag naar Disneyland Parijs geweest. Het begon al vroeg, om 5u ‘s ochtends met de wekker. Opgewonden opstaan, tandjes poetsen, makkelijke kledij uitzoeken, wat boterhammetjes binnenspelen en dan de auto in op weg naar Parijs!!
Na een 3u00 lange rit, 1 plas-stop en 14 euro aan tol reden we de parking van ons Disney hotel “Santa Fe” op. Oef, eindelijk. We konden niet langer wachten en haasten ons dus naar de receptie om in te checken. Dat ging redelijk vlotjes, we hadden zelfs een nederlandstalige receptioniste te pakken. Het was toen bijna 10u, dus vlug alles in ontvangst nemen, nog een slokje water drinken en een suikerwafeltje eten en hop met de gratis bus naar het park zelf. Na nog geen 5 minuten stonden we aan de ingang aan te schuiven, al bij al ging het nog vlug vooruit. En dan eindelijk: “Wow, wat is het hier mooi.”Omdat ik zwanger ben mochten we niet op de “gevaarlijke” attracties dus hadden we tijd genoeg om gewoon 2 dagen rustig rond te lopen, parade bekijken (Once upon a dream), optredens bewonderen (High School Musical), met Disney figuurtjes op de foto gaan … En toch enkele heel leuke attracties doen zoals de theekopjes, verdwalen in het doolhof van Alice in Wonderland, op de authentieke paardenmolen zitten, op verschillende 8-banen tieren en gillen (diegene die niet teveel shokken of over-kop-gaan), in het bootje van “its a small world” varen, het spookhuis, vliegen als Peter Pan, en zo verder …
De eerste dag hebben we in het Disney park zelf rondgelopen, het was een prachtige dag, veel gezien, veel gelachen en veel gedaan, zoveel dat we (vooral onze voeten) toch ontzettend blij waren om eindelijk op ons bed te liggen in onze hotelkamer. Met Hannah Montana op het Disney kanaal!!
De tweede dag zijn we naar de Disney Studio’s gegaan. Daar was ik nog nooit binnen gegaan en toen vond ik het wel jammer dat ik niet op de attracties mocht, ze leken me allemaal super eng, maar overal stond er een bordje: Niet voor vrouwen in verwachting. Dusja, dan maar niet voor het goede doel. Dit zal voor binnen x-aantal jaren zijn als we terug gaan met de kindjes … Maar toch was het er heel leuk, hebben onder andere een leuke show gezien van auto’s en moto’s die elkaar achtervolgden, over dingen vlogen, in brand stonden, …. En om deze tweede en laatste dag af te sluiten zijn we nog eventjes terug naar het park gegaan om enkele leuke souvenirtjes te kopen.
En wederom, het waren 2 echt zalige dagen. Heerlijk samen romantisch door de Disney-sprookjes-magische wereld lopen en wegdromen…
2 jaar gehuwd
Ter ere van ons 2 jarig huwelijk een liedje die we ook in onze huwelijksdienst gezongen hebben:
Omdat ik het niet vond in het Nederlands, hier dan maar een Engelse versie:
En dit is de tekst zoals wij die zingen in het Nederlands:
Ik kies vandaag, ik leef voor U
Ik kies vandaag, ik geef mijn JA aan U
Ik kies vandaag, ik wil uw stem verstaan
Ik kies vandaag, ik leef voor UWant met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eer
vandaagIk kies vandaag, ik leef voor U
Ik kies vandaag, ik geef mijn JA aan U
Ik kies vandaag, ik wil uw stem verstaan
Ik kies vandaag, ik leef voor URefrein:
Want met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eerWant met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eer
vandaagVader God, Vredevorst
Wonderbare Raadman
Majesteit, toegewijd
willen zij u volgenRefrein
Stuck in your head
We kennen het allemaal wel. Een 5 jaar oude hit opeens terug op de radio en BAM, het zit in je hoofd en het gaat niet meer weg. Dit filmpje wil je waarschuwen voor de gevolgen van het ongecontroleerd meeneuriën van een dergelijk liedje.
Ik zou toch maar 2x nadenken vooraleer je nog eens luistert naar de “I love the 90′s” -- show…
Voor wie niet weet over welk liedje dit effectief gaat (de kans is groot aangezien het niet in België is verschenen -- voor zover ik weet) heb ik het even opgezocht:
Kronenburg 2008
Vorig weekend vertoefden we in het verre Kronenburg, Duitsland voor het jaarlijkse familieweekend. Een weekend waarbij we elkaar weer opnieuw kunnen leren kennen. Vol plezier en warmte. Gezellig samen zijn, zonder verplichtingen. Puur genieten van elkaar. Om nog even na te genieten is hier de fotogallerij…
Versnippermachine
Kon ik maar eens alle boze dingen door de versnippermachine halen, zodat er niets meer van overbleef. Behalve sliertjes die niets meer te betekenen hebben. Kon ik maar eens al mijn vervelende herinneringen aan stukjes laten snijden, zodat ze nooit maar dan ook nooit meer terug kunnen komen. Dan zou ik er ook gebruik van maken om alle enge dromen en gedachten erdoor te halen, voorgoed weg, in het niets. Kan ik ze met plezier en een grote glimlach naar het stort brengen en goed begraven onder alle stinkende rommel van de anderen. Weg, ervan af. Nooit meer ruzie, nooit meer oorlog, nooit meer sluipende kruipende denkende gedachten, die er enkel maar zijn om u van uw stuk te brengen. Die er enkel op uit zijn om uw leven even, lang of kort, uw wereldje te doen instorten.
Kon ik maar even de duivel in eigen persoon door de versnipper machine halen, dat hij in duizende stukjes viel, die op zich niets waard zijn. Dan zou ik elk stukje persoonlijk nog kleiner en kleiner en kleiner knippen tot er niets meer van overblijft. Dan moet hij stoppen met mijn leven overhoop te gooien, dan kan ik me richten op wat echt belangrijk is. Kan ik met mijn ogen naar het licht kijken en reiken. Zonder verstrooid te zijn, zonder de kleinste seconde andere gedachten te hebben. Dan pas zou ik rust kennen, dan zou de eeuwige strijd gestreden zijn.
Nee, ik wil geen oorlog of misselijkmakende ruzie's meer. Wat ik wel wil is gedachtenwisselingen doorspekt met wat gekibbel en onenigheid. Het af en toe ferm oneens zijn met mijn allerliefste, dat maakt het huwelijksleven zo spannend en kleurig. Elkaar proberen overtuigen van uw gelijk want ja, ik en hij hebben beiden gelijk, altijd. Zelfs als we het oneens zijn, dan hebben we beiden gelijk. Beiden koppig maar toch allebei gelijk. Ik hou van hem, ik hou van de woordwisselingen en de eigenaardige trekjes van ons. Dat wil ik niet door de versnipperaar halen.
Af en toe heb ik wel eens de pest aan al dat koppig gedoe, vooral van mij. Ik heb de pest aan mezelf als ik te koppig ben. Ik moet leren stoppen, mijn grenzen kennen. Maar het is zo leuk, overal een antwoord op weten, alles zien hoe het kan, het uitleggen. Misschien moet ik er een school voor oprichten “Master in onenigheden weten naar de hand te zetten.”. Ja, dat is het. Ook redelijk simpel toch? Je koopt een gebouw, wat stoelen en banken een bord (niet met krijt want daar ben ik allergisch aan) en natuurlijk enkele versnippermachines om anderen hun ideeën erdoor te halen wanneer ze me ongelijk geven.
Dromenland
Elke morgen als ik wakker word probeer ik mijn dromen te herinneren. Na een tijdje lukt dat wel, een tijdje ofwel in minuten ofwel in aantal ochtenden proberen. Dan herinner ik mij fragmenten ofwel de leukste ofwel de spannendste, heel soms dingen ertussen in. Dan vertel ik, gewoon tegen mezelf, men konijn of mijn lieve man. Als je verteld, komen er terug gedachten naar boven, herinner je je weer hoe het begon, de tussenstukjes of het einde. Alles, als je gelukt hebt, valt terug op zijn plaats.
Wat ik redelijk vaak heb zijn herhalende dromen. Dromen die je al eens gedroomd hebt, en het leuke of juist het enge eraan is dat je weet dat je dat al eens gedroomd hebt! Dan lig je lekker te slapen en weet je terwijl je droomt dat het niet nieuw is maar een droom die je al gedroomd hebt, een tweedehands of zelfs een x-aantal-hands droom. Je weet het en daarom beleef je de droom ook anders. Als er slechterikken achter je aan zitten, wat veel zo is bij mij, dan weet je dat je dit en dat moet doen, en dat je daar toch maar liever niet binnengaat. Dan vraag je je zelfs af, waarom droom ik dat nu toch opnieuw? Ik ben hier toch al geweest, en veel nut heeft het niet gehad, want ik werd weeral wakker.Vroeger had ik veel herhalende vlieg-dromen, dan wandelde ik rond in mijn geboorte-wijk en opeens waren er heel enge dieven die achter me aan zaten. Maar ik kon vliegen, niet die dieven; dat was pas pracktisch ik zwom toen letterlijk in de lucht. Als een verdwaalde vis in de wind. En zalig vond ik het, zo konden die dieven me niet te pakken krijgen. Maar het stomme aan die dromen zijn, hoe meer je zo droomt hoe slimmer je zelf wordt maar die dieven leren er ook van. Op een bepaald moment, in mijn zoveelste vlieg-weg-van-de-dieven-droom konden ze ook vliegen. Ze deden me na! Had ik daar maar beter een patent op genomen! Dat niemand anders mag vliegen in mijn droom behalve mezelf en mijn lieve man.
