|
|
-
6 december – Opdraging Abel
Op 6 december dragen wij onze kleine Abel op aan God. We willen dit doen samen met onze gemeente, onze familie en vrienden.
Het idee om kinderen op te dragen vinden we terug in de bijbel in Luc.2:22-24. Hier wordt Jezus, als baby, naar de tempel gebracht om Hem voor te stellen aan de Heer. Het principe vinden we terug in het O.T. waar de eerstgeborenen de Heer heilig heten (Ex.13:2,12).
Ook zien we dat Jezus kinderen naar zich toe laat komen en ze zegent. Vanuit dit principe is in sommige evangelische gemeenten het verlangen ontstaan om kinderen op te dragen.Wij kiezen er voor om Abel voor te stellen aan God en om hem op te voeden zoals de Heer het wilt.
Iedereen die dit samen met ons wenst te vieren is van harte welkom op 6 december om 10u in de evangelische gemeente De Burg, Burgstraat 13 te Gent.
1 maand
4 weken oud is hij al, ons zoontje groeit vlug en de tijd vliegt voorbij! 31 dagen die voorbij zijn gevlogen en waarin we volop hebben mogen genieten van dit kleine wonder.
Iedereen heeft het ons gezegd, en ze zeggen het nu nog altijd: “je leven gaat helemaal veranderen, niets zal nog hetzelfde zijn, etc..”
Aan al deze mensen kan ik zeggen: “ja, dat weten we”, maar voor iedereen die afgeschrikt wordt door uitspraken als deze wil ik daar graag aan toe voegen: “en ik zou het niet anders willen”. Want zie je, ook al wordt alles anders, en gooi je opeens je hele leven over een andere boeg, toch wordt alles beter. Heel je leven, alles wat je doet draait om het kleine hummeltje dat in jou zorg gegeven is, en de voldoening die je daar uit haalt, alsook de levenslessen die je leert zijn de moeite waard. En af en toe kom je jezelf eens tegen, maar na dergelijke ontmoetingen voel mij ik me steeds een beter, wijzere persoon en ik hoop dat ik voor Abeltje de vader kan zijn die hij nodig heeft.
Oh, en hij heeft deze week ook voor het eerst gelachen met echte pretoogjes \o/ De trots die je dan voelt kan je niet beschrijven maar het laat elk ander ongemak futiel lijken.
Het levende wonder
16 dagen geleden werd onze zoon Abel geboren. Een klein wonder met grote veranderingen. Beseffen dat dit voor altijd onze zoon is, dat wij voor altijd zijn ouders zijn met de bijhorende verantwoordelijkheid is moeilijk. Kijken naar het kleine ventje in de wieg is zo vertrouwd en toch zo nieuw. De wieg stond hier enkele maanden leeg en kil maar vol verwachting. Nu is ze gevuld met een slapend of verbaasd rondkijkend mensje. Ongelooflijk. Onvatbaar. Je kan het voelen als je er naar kijkt als je er nog maar aan denkt maar toch onbeschrijfelijk. 16 dagen is onze zoon Abel, zo jong en al zoveel veranderd.Het is echt zalig om mama/papa te zijn. De liefde die stroomt door je lijf voor dat kleine wezentje. De radeloosheid die je voelt als hij schreiend huilt door die vreselijke darmkrampjes en je alles wilt doen om het te laten overgaan maar niets helpt. De fierheid als hij iets nieuws kan. De bevestiging als je jouw partner met hem bezig ziet. De hoop die je koestert voor zijn toekomst in deze wereld. De vraagtekens die je stelt over de komende opvoeding en het ouderschap.
De troost die je vind bij God als je zijn opvoeding en kleine probleempjes met Hem bespreekt en in Zijn handen legt.
2 jaar gehuwd
Ter ere van ons 2 jarig huwelijk een liedje die we ook in onze huwelijksdienst gezongen hebben:
Omdat ik het niet vond in het Nederlands, hier dan maar een Engelse versie:
En dit is de tekst zoals wij die zingen in het Nederlands:
Ik kies vandaag, ik leef voor U
Ik kies vandaag, ik geef mijn JA aan U
Ik kies vandaag, ik wil uw stem verstaan
Ik kies vandaag, ik leef voor UWant met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eer
vandaagIk kies vandaag, ik leef voor U
Ik kies vandaag, ik geef mijn JA aan U
Ik kies vandaag, ik wil uw stem verstaan
Ik kies vandaag, ik leef voor URefrein:
Want met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eerWant met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eer
vandaagVader God, Vredevorst
Wonderbare Raadman
Majesteit, toegewijd
willen zij u volgenRefrein
18 Weken
Elke week wordt ons spruitje groter en groter. Het is een wonderlijke tijd om mee te maken en we zijn blij dat we zo gezegend mogen worden. De zwangerschap verloopt nog altijd voorspoedig en van kwaaltjes is er niet echt sprake. Iets waar we heel dankbaar voor zijn.
16 weken
Vandaag terug op controle bij de gynaecoloog!
We hebben ons spruitje terug kunnen bewonderen, de koude buik-gel had het precies goed wakker gemaakt want het zat geen seconde stil! Nu is het al 15 cm lang en weegt het ongeveer 150 gram. Echt zalig om naar te kijken. :dance:
Nu terug 5 weken wachten… :angel:Het minder leuke was dat ik ook terug bloed moest laten nemen omdat ze nu de kans op open ruggetje en toxoplasmose kunnen bekijken. Maar wonder boven wonder, zonder problemen 2 buisjes vol. Is wat anders dan de laatste 3 keer toen ze 5x moesten proberen in mijn beide armen! Oefening baart kunst! Maar gelukkig, onze gynaecoloog zei dat ik nu voor enkele maanden goed was en pas naar het einde toe terug moest laten bloed nemen. Oef.
Groot nieuws!
WIJ ZIJN ZWANGER!! Ondertussen 13 weken ver en we kunnen met trots de toekomstige aanwinst voor ons gezin aan u voorstellen:
6,5 cm is hij (want de ongeslachtelijke vrucht is altijd mannelijk volgens de dokter) reeds en perfect op schema. We kijken er naar uit om hem te ontvangen in de wereld en een thuis vol liefde te bieden.
We danken God voor dit geschenk.groetjes,
de toekomstige mama & papa
Israel vs Hamas
Het is nu al enkele weken niet echt “nieuws” meer, zeker niet als we zo dicht bij huis al te maken krijgen met gestoorde sadisten, maar in Israel woedt nog altijd een oorlog tussen het Israelische leger en de Hamas. Dergelijke zaken zijn voor de meeste onder ons een ver-van-mijn-bed-show. Ik las onlangs op de blog van Serge Van Cauwenbergh dat de Belgische fotograaf Bruno Stevens als enige buitenlandse journalist/fotograaf aanwezig is in Gaza. Dit bericht kan je lezen op de website van Het Nieuwsblad. Hij tracht daar de oorlog in beeld te brengen op zijn eigen manier.
Toen ik de foto’s zag werd ik echt getroffen door hoe ongelofelijk onmenselijk zo een oorlog wel niet is. Israël schiet bommen af op een stad, wat ze er mee hopen te bereiken snap ik totaal niet, en de enigen die eronder lijden zijn de onschuldige burgers, vrouwen en kinderen die daar wonen. De Hamas kan het niet schelen dat die mensen sterven of verminkt raken, het Israëlische leger precies ook niet. Wie kijkt er dan wel om naar deze slachtoffers? Waarom doet de rest van de wereld niets? Waarom doen de andere regeringen niets anders dan oeverloos debatteren – of onderhandelen zoals ze het zo mooi zeggen?
De hele oorlog komt mijn keel al uit en mijn hart schiet vol bij het bekijken van al het leed dat ze veroorzaken in de naam van gerechtigheid…
Je kan de foto’s op zijn website bekijken. Wees wel gewaarschuwd, dit zijn geen beelden voor gevoelige kijkers.
Om te eindigen nog een quote van Serge waar ik mij volledig bij aansluit:Alle respect voor Bruno Stevens die de moed heeft om in dergelijk oorlogsgebied een reportage te willen maken. Ik hoop dat deze oorlog snel ten einde komt en dat hij heelhuids thuisgeraakt.
Zalige Kerst & een spetterend nieuwe jaar!
Wij wensen jullie een zalig kerstfeest en een heel gelukkig 2008!
Liefs,
Bram & Sofie“Vandaag is in de stad van David voor jullie een redder geboren. Hij is de messias, de Heer”
Lucas 2:11
