Bram & Sofie

Once upon a dream..

6 May 2009 // 1 Reactie »

Om ons 2-jarig huwelijk te vieren zijn we zondag en maandag naar Disneyland Parijs geweest. Het begon al vroeg, om 5u ‘s ochtends met de wekker. Opgewonden opstaan, tandjes poetsen, makkelijke kledij uitzoeken, wat boterhammetjes binnenspelen en dan de auto in op weg naar Parijs!!
Na een 3u00 lange rit, 1 plas-stop en 14 euro aan tol reden we de parking van ons Disney hotel “Santa Fe” op. Oef, eindelijk. We konden niet langer wachten en haasten ons dus naar de receptie om in te checken. Dat ging redelijk vlotjes, we hadden zelfs een nederlandstalige receptioniste te pakken. Het was toen bijna 10u, dus vlug alles in ontvangst nemen, nog een slokje water drinken en een suikerwafeltje eten en hop met de gratis bus naar het park zelf. Na nog geen 5 minuten stonden we aan de ingang aan te schuiven, al bij al ging het nog vlug vooruit. En dan eindelijk: “Wow, wat is het hier mooi.”

Omdat ik zwanger ben mochten we niet op de “gevaarlijke” attracties dus hadden we tijd genoeg om gewoon 2 dagen rustig rond te lopen, parade bekijken (Once upon a dream), optredens bewonderen (High School Musical), met Disney figuurtjes op de foto gaan … En toch enkele heel leuke attracties doen zoals de theekopjes, verdwalen in het doolhof van Alice in Wonderland, op de authentieke paardenmolen zitten, op verschillende 8-banen tieren en gillen (diegene die niet teveel shokken of over-kop-gaan), in het bootje van “its a small world” varen, het spookhuis, vliegen als Peter Pan, en zo verder …

De eerste dag hebben we in het Disney park zelf rondgelopen, het was een prachtige dag, veel gezien, veel gelachen en veel gedaan, zoveel dat we (vooral onze voeten) toch ontzettend blij waren om eindelijk op ons bed te liggen in onze hotelkamer. Met Hannah Montana op het Disney kanaal!!

De tweede dag zijn we naar de Disney Studio’s gegaan. Daar was ik nog nooit binnen gegaan en toen vond ik het wel jammer dat ik niet op de attracties mocht, ze leken me allemaal super eng, maar overal stond er een bordje: Niet voor vrouwen in verwachting. Dusja, dan maar niet voor het goede doel. Dit zal voor binnen x-aantal jaren zijn als we terug gaan met de kindjes … Maar toch was het er heel leuk, hebben onder andere een leuke show gezien van auto’s en moto’s die elkaar achtervolgden, over dingen vlogen, in brand stonden, …. En om deze tweede en laatste dag af te sluiten zijn we nog eventjes terug naar het park gegaan om enkele leuke souvenirtjes te kopen.

En wederom, het waren 2 echt zalige dagen. Heerlijk samen romantisch door de Disney-sprookjes-magische wereld lopen en wegdromen…

De Foto’s

2 jaar gehuwd

27 April 2009 // 2 Reacties »

Ter ere van ons 2 jarig huwelijk een liedje die we ook in onze huwelijksdienst gezongen hebben:

Omdat ik het niet vond in het Nederlands, hier dan maar een Engelse versie:

En dit is de tekst zoals wij die zingen in het Nederlands:
Ik kies vandaag, ik leef voor U
Ik kies vandaag, ik geef mijn JA aan U
Ik kies vandaag, ik wil uw stem verstaan
Ik kies vandaag, ik leef voor U

Want met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eer
vandaag

Ik kies vandaag, ik leef voor U
Ik kies vandaag, ik geef mijn JA aan U
Ik kies vandaag, ik wil uw stem verstaan
Ik kies vandaag, ik leef voor U

Refrein:
Want met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eer

Want met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eer
vandaag

Vader God, Vredevorst
Wonderbare Raadman
Majesteit, toegewijd
willen zij u volgen

Refrein

16 weken

6 April 2009 // Geen reacties »

Vandaag terug op controle bij de gynaecoloog!

We hebben ons spruitje terug kunnen bewonderen, de koude buik-gel had het precies goed wakker gemaakt want het zat geen seconde stil! Nu is het al 15 cm lang en weegt het ongeveer 150 gram. Echt zalig om naar te kijken. :dance:
Nu terug 5 weken wachten…  :angel:

Het minder leuke was dat ik ook terug bloed moest laten nemen omdat ze nu de kans op open ruggetje en toxoplasmose kunnen bekijken. Maar wonder boven wonder, zonder problemen 2 buisjes vol. Is wat anders dan de laatste 3 keer toen ze 5x moesten proberen in mijn beide armen! Oefening baart kunst! Maar gelukkig, onze gynaecoloog zei dat ik nu voor enkele maanden goed was en pas naar het einde toe terug moest laten bloed nemen. Oef.

Ik heb ons spruitje gevoeld!

3 April 2009 // 1 Reactie »

Ik was er gisteren nog met mijn zusje over bezig dat ik af en toe een raar gevoel heb in mijn buik, precies de baby die aan het bewegen is. Maar ik kon het nog niet goed thuisbrengen. Tot deze morgen dan! Ik voelde “hem” zó duidelijk schoppen, eerst binnenin en dan mijn hand op mijn buik en ja hoor, een tijdje later ook heel zachtjes tegen mijn hand! Echt super gevoel, onbeschrijfelijk. Ik kon niet meer stoppen met glimlachen!

Gezegend

2 April 2009 // Geen reacties »

Eindelijk mag heel de wereld het weten, kan ik mijn verhaal en gevoelens over de zwangerschap aan iedereen kwijt!

Eigenlijk mogen wij heel blij zijn en dat zijn we ook. We zijn gestopt met de pil en hup een paar weken later waren we al zwanger. Echt heel vlug, normaal heeft het lichaam toch enkele maanden nodig om terug op zijn plooi te komen. Om terug te beseffen dat het zelf moet zorgen voor een deftige eisprong op de goede tijd, om regelmatig te zijn. Om zelf te voorzien in hormonen.

Maar tegen alle verwachtingen in vond mijn lichaam het niet zo nodig en waren we een week later al zwanger. Natuurlijk wisten we het niet zo vlug. Ik merkte wel af en toe dat er iets was, dat er iets verandert was in mijn buik. Maar het was logisch, ik was gestopt met de pil na al die jaren en ja dan doet je lichaam natuurlijk raar want het moet zich opeens zelf redden.

Ik kreeg af en toe wat pijnlijke steken maar ook dat dacht ik te wijten aan mijn komende echte maandstonden. Dit was namelijk al enkele jaren geleden. De steken werden duidelijker en ze kwamen iedere nacht rond 3u terug en dan ook af en toe overdag rond de middag. Als ik rekende en er van uitging dat mijn lichaam een normale cyclus zou starten van ongeveer 28 dagen dan moest ik nog even wachten op mijn maandstonden. Maar je kon nooit weten, misschien kwamen ze nu even vroeger, dit was tenslotte terug nieuw voor het lichaam.

De pijnlijke steken bleven komen en ik dacht gefrustreerd: Ik kan maar beter zwanger zijn, anders heb ik nu pijn voor niets. Maar ik bleef denken dat ik niet zwanger kon zijn. Maar toch, er bleef een gedachte zweven: Je kan zwanger zijn, je kan de innestelling voelen en nu voel je bandenpijn. Ik probeerde die gedachte te verdringen, om niet teleurgesteld te zijn als mijn maanstonden zouden komen. Op de dag dat ik ze normaal in een ideale wereld zou moeten krijgen had ik ze nog niet. Het werd moeilijker en moeilijker om die gedachte te verdringen en ik was er zeker van dat ik zwanger was, ik was niet misselijk of had geen andere symptonen om dit te denken maar ik deed het toch. Ik durfde het natuurlijk niet aan de buitenwereld vertellen dat ik er zo over dacht.

Bram en ik spraken af als ik een week over tijd was zouden we een testje doen. Maar ik kon niet meer wachten en raakte er heel stiekem meer en meer van overtuigd dat ik zwanger was al had ik daar niet echt aanleiding toe. We deden na 3 dagen al een testje en ja hoor: daar kwam het streepje! We konden het echt niet geloven. De dag erna naar de huisarts om bloed te laten nemen. De dag daarop wisten we het zeker, we waren zwanger! Echt niet te geloven. Zo vlug! Je rekent er wel op maar toch, ik had echt gedacht dat het een paar maand zou duren maar neen: we waren zwanger! Echt super.

Toen hebben we ook een afspraak gemaakt met de gynaecoloog om precies te weten hoe lang het was en of alles goed was. Ik maakte een afspraak om te gaan kijken op 8 weken zwanger, gebaseerd op de uitslag van mijn bloedtest maar ik geloofde dit niet want we waren pas 6 weken met de pil gestopt en dan moest het direct op de dag zelf gebeurt zijn (de zwangerschap wordt altijd standaart met 2 weken verlengd).

En ja op de echo van de gynaecoloog zagen we dat we 6 weken ver waren (dus effectief 4 weken zwanger) dit kon beter kloppen, dan waren we iets meer dan een weekje gestopt met de pil. De eerste echo was zo verlossend. De weken daarvoor was echt een hel, ik was blij dat ik zwanger was maar durfde niet te genieten, durfde niet echt heel heel blij te zijn. Bang dat het niet goed was, bang dat er geen hartje zou zijn, bang voor een miskraam. Ik had niets van last, geen misselijkheid, geen pijnlijke borsten, geen …

Maar de echo was heel goed, we zagen een schattig boontje een hartje die heel vlug aan het kloppen (flikkeren) was. Toen was ik gerustgesteld maar natuurlijk uitkijken naar de volgende echo op 12 weken. Want toen was de meest cruciale periode voorbij en ja hoor daar was ons spruitje, volop aan het bewegen we konden zelfs het hartje horen!

Nu gaat het veel makkelijker om van de zwangerschap echt te genieten, er zit nog altijd iets in mijn achterhoofd dat het nog altijd kan mislopen. Maar het overheerst niet. Ik ben echt gelukkig en blij met het wonder in mijn buik en kan niet wachten tot ik het voel bewegen. Soms denk ik dat ik iets voel maar ben het niet zeker. Echt spannend.

Het is vooral een hele opluchting om te weten dat ik zwanger ben en kan worden. Want dat weet je gewoon niet, wat als ik nu eens onvruchtbaar zou geweest zijn? Of Bram? Of dat het gewoon niet zou lukken. Wat zouden we dan doen? Zou het makkelijk op te lossen zijn? Hoelang zouden we moeten wachten, hoeveel onderzoeken zouden we hebben? Gelukkig is het nu niet nodig, nu toch nog niet. En ik hoop echt voor iedereen die kinderen wil dat het ook zo vlotjes mag gaan. Maar je mag zeker ook niet uit het oog verliezen dat er nu heel veel mogelijk is. Maarja, wie ben ik om dat te zeggen?

Nog even…

19 January 2009 // Geen reacties »

…en de eerste maand van het nieuwe jaar is weeral voorbij. We zijn ondertussen nog meer geïnstalleerd in ons duplexje, verlangen terug naar vakantie langer dan een weekend en de werk-sfeer heeft weer zijn te hoge positie ingenomen. Maar we mogen niet klagen, we zijn gelukkig thuis en met elkaar. Het leven kan echt mooi zijn als je niet teveel gaat doordenken over de mindere dingen, over de lange werkdagen, over de te korte weekenden. Je moet er mee leren leven, zeker als je nog maar 23 bent zoals wij. En ah, het zal allemaal wel zo erg niet zijn als je vergelijkt met andere landen, landen waar de mensen met moeite een dak boven hun hoofd hebben. Landen waar de mensen kilometers moeten lopen op zoek naar water. Landen waar er meer bommen uit de lucht vallen dan regen.

En onze site leeft ook nog altijd. Binnenkort komen er foto’s online van ons huisje, van de eerste steen tot de eerste verfbeurt.

Naast deze site die ik liefelijk deel met Bram heb ik een paar maanden terug in een zotte bui een eigen blogje opgericht: http://hetmeisjesofie.wordpress.com die is vooral naar meisjes en vrouwen gericht! En ah zo belangrijk is die niet, vooral fun en vrouwelijke prulletjes.

Routine

8 January 2009 // Geen reacties »

De eerste werkweek zit er alweer bijna op en het verbaast mij sterk hoe gemakkelijk ik ben teruggegleden in de bekende werkweek-weekend routine.

De eerste dag was de wekker om 6u15 een kwelduivel met koperen trompetten en cimbalen die ik terugwenste naar de diepste diepten van de aarde. De tweede dag was gewoon een  waaraan ik niet kon ontsnappen maar vandaag zat de routine er weer in en liep alles vlot en gesmeerd. Vandaag heb ik zelfs al een bijna-bijna-weekend gevoel.

Verlof hebben is leuk, verlof hebben went ook heel snel en jammer genoeg gaat verlof hebben veel sneller voorbij als je ook effectief geniet van dat verlof. Laat dat nu toch ook het geval geweest zijn. We hebben met volle teugen genoten van onze 2 weken thuis; Geen moment hebben we stilgezeten. We zijn verhuisd, hebben meubeltjes gekocht en gemonteerd; We hebben de living en de keuken geverfd, 2 lagen dan nog, en we hebben al 70% van onze verhuisdozen uitgepakt. Ons huisje voelt nu ook echt aan als onze “thuis”.

Zoals iedereen wel doet, hebben we op onze laatste dag zuchtend teruggekeken op ons verlof, en gezien dat het goed was; We hebben evenzo zuchtend maar met tegenzin gekeken naar de nieuwe werkweek die voor ons lag en ons voor de zoveelste keer afgevraagd: “Waarom kan verlof niet blijven duren? Waarom moet ik toch weer gaan werken? Weer die stress, weer dat gevecht met de tijd…”. Het antwoord op die vraag is eigenlijk zo eenvoudig, het ligt vervat in de routine van ons leven: “Je kan verlof maar appreciëren als je een vaste routine hebt om aan te ontsnappen”. Werken is eigenlijk nog zo slecht niet, al bij al, is het toch maar weer bijna-bijna-weekend…

Prettige feesten!!

24 December 2008 // Geen reacties »

Wij wensen jullie allemaal een gezellig kerstfeest en een gelukkig 2009!

Eer aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor alle mensen die hij liefheeft
Luc 2:14

En nog

27 October 2008 // Geen reacties »

Zalig! Vandaag zijn wij 1,5 jaar getrouwd en we willen jullie laten meegenieten door onderstaand gedicht!
 

En nog

Je zachte lokroep
zinderend,
tot voorbij d’einder

een zee van hemelse vergezichten
waarin alle verlangens geschreven staan

het smachten in je wimperopslag
stille herkenning
alsof we zonder elkaar niet meer,
en nog en nog

onder een waaier van sterren ontvlamt
een vuur van laaiende passie
bladzijde na bladzijde schrijven we
hartstochtelijke lichaamstaal
in ‘t boek der zinnen
woorden zijn geheel overbodig
elkaar lezen we blindelings.

Bron: http://users.skynet.be/skylimit/gedichten/gedichten_over_liefde.htm

Verwend

24 September 2007 // Geen reacties »

Ik heb het toch wel allemaal goed voor elkaar. Ik heb de man waar’k ontzettend veel van hou, nog altijd van droom en geniet. Ik heb een vaste baan, iets waarvoor ik gestudeerd heb. Ik heb mijn diploma. Ik heb plannen voor de toekomst, plannen voor een huis. Ik hoef me geen zorgen te maken, ik kan leven zoals ik wil, of toch zo ongeveer. Een dure laptop, een zwembad, een vakantiehuis horen er nog niet bij. Maar niets is onmogelijk, het kan lukken, het zal lukken, als je het maar hard genoeg wil. Ik heb zoiezo toch al het belangrijkste:

Ik kan me nog altijd zo geweldig sip voelen, soms. Dan voel ik mij zo verdrietig en alleen dat je zou denken, ow het arme meisje, ze heeft vast een verschrikkelijk leven. Maar nee, dat is niet zo, ik heb een pracht van een leven, een pracht van een bestaan. De onzekerheid sluimert nog altijd, doe ik dit wel goed, doe ik dat wel goed, gaat het nog altijd gaan? Zullen we volgend jaar nog altijd gelukkig zijn of een baan hebben? En wat als alles wegvalt, wat als we op straat komen te staan? Redden we het dan wel? Het ergste is, we werken het allemaal zelf in de hand.

We leggen de lat altijd zo hoog, we willen altijd beter, meer, precies of je wordt daar meer gelukkig van? Ja of nee. Dat weet je niet, je doet niet aan gokken maar aan dit gok je mee? Kan je zomaar iets op het spel zetten om meer gelukkig te worden? We denken niet aan de gevolgen, we nemen de kans, te positief. Te vlug en te onbedacht. Maar impulsiviteit, dat is toch leuk? Zomaar, hop lieve schat, we gaan naar de zee? Een prachtig weekendje, zomaar ineens. Ja, het leven is leuk. Het leven is leuk als je niet gaat denken. Denken is nodig, denken moet er zijn.

Hoe kan je anders vooruit in het leven. Vooruitgang is essentieel, maar dan op de goede maat. Niet ten koste van iets, van iemand maar gewoon natuurlijk. Ik neem soms wel veel onverwachtste beslissingen. Nee, niet onverwachts maar vlug. Nee niet vlug maar ik-heb-geen-geduld. Over een week is laat, als ik 30 zal zijn is nog veel later. Ik wil het nu, en niet morgen. Ik heb een zekerheid, en die heb ik nu. Ik heb die zelfs nog morgen en overmorgen. Ja, zelfs als ik 30,40 of zelfs 90 ben. Ik heb jou, ik heb God.