|
|
Op 23 juli nog eens naar de gynaecoloog geweest en de baby deed het nog altijd heel goed en was al een 33cm lang en 1,5kg zwaar!
Op 24 juli kochten we een amerikaanse koelkast voor in ons nieuwe huisje!
Op 26 juli was Bram jarig, 25 jaartjes oud!
In juli en augustus heeft grootvake veel behangen in ons nieuwe huisje: Dankjewel!!
Abel heeft in de zondagsdienst de glijbaan ontdekt. Toen 10 maanden.
Op 2 augustus heeft Abel uit zijn park geklommen … ai ai ai toch de kapoen!
Op 3 augstus was ik 30 weken zwanger!
In augustus heeft opa ook heel veel gewerkt in ons nieuwe huisje, vooral de laminaat gelegd!! Dankjewel!!
Op 18 augustus hebben we de nieuwe ringsling (draagdoek) uitgetest en goedgekeurd!
Op 21 augustus zijn we verhuisd naar ons nieuwe huisje!!! Joepie!!!
Op 23 augustus mochten we nog eens naar de buikbaby gaan kijken, deze keer in Kortrijk en toen was de baby al een dikke 3kg!!! Heel goed dus!!!
De zwangerschapstest op 2 februari 2010, toen 4 weken zwanger.
De 12 weken echo op 2 april 2010.
Wij kunnen sinds deze morgen met trots verkondigen dat Abeltje erin geslaagd is om zelf te drinken van zijn waterflesje, terwijl hij rechtop zit in zijn stoeltje. Hij trekt al een paar dagen zijn melkflesje ‘s morgens uit ons handen om het zelf te doen, maar dit is toch weer wat anders.
We zijn zeer blij dat we deze prachtige momenten kunnen vastleggen om er later nog van te kunnen genieten en we wilden dit graag delen met jullie:
Vandaag heeft Abeltje voor het eerst mogen kennis maken met het concept van “fruitpap”. Het wist hem niet direct te bekoren en na 2 lepeltjes (waarvan de helft er terug uitkwam) hield hij het toch voor bekeken. Blijkbaar weet hij nog niet dat mama en papa dat morgen gewoon opnieuw gaan proberen, en de dag erna, en de dag daarna, etc…
Uiteraard mag zo een evenement niet voorbijgaan zonder dat de trotse papa daar een fotootje of 2 van maakt, dus bij deze:


Abel geeft slapen echt een heel nieuwe dimensie.
Slapen als Jezus, met de armen zo wijd als hij maar kan.
Slapen als superman, met ene arm naar boven langs zijn hoofdje en andere arm langs zijn lichaam.
Slapen als spiderman, met handjes als klauwtjes recht omhoog.
Slapen als hitler *ahum*, met rechterarm zwevend omhoog.
Slapen als maggie, zo luid tutterend dat zelfs Siba raar opkijkt.
4 weken oud is hij al, ons zoontje groeit vlug en de tijd vliegt voorbij! 31 dagen die voorbij zijn gevlogen en waarin we volop hebben mogen genieten van dit kleine wonder.
Iedereen heeft het ons gezegd, en ze zeggen het nu nog altijd: “je leven gaat helemaal veranderen, niets zal nog hetzelfde zijn, etc..”
Aan al deze mensen kan ik zeggen: “ja, dat weten we”, maar voor iedereen die afgeschrikt wordt door uitspraken als deze wil ik daar graag aan toe voegen: “en ik zou het niet anders willen”. Want zie je, ook al wordt alles anders, en gooi je opeens je hele leven over een andere boeg, toch wordt alles beter. Heel je leven, alles wat je doet draait om het kleine hummeltje dat in jou zorg gegeven is, en de voldoening die je daar uit haalt, alsook de levenslessen die je leert zijn de moeite waard. En af en toe kom je jezelf eens tegen, maar na dergelijke ontmoetingen voel mij ik me steeds een beter, wijzere persoon en ik hoop dat ik voor Abeltje de vader kan zijn die hij nodig heeft.
Oh, en hij heeft deze week ook voor het eerst gelachen met echte pretoogjes \o/ De trots die je dan voelt kan je niet beschrijven maar het laat elk ander ongemak futiel lijken.
We zijn ondertussen aan het einde van Abeltjes 2e levensdag en zoals beloofd breng ik jullie alvast enkele foto’s die na de bevalling genomen zijn. Je kan hiervoor klikken op het vierkantje links (als je geen vierkante foto ziet kan je gaan naar onze website om dit te bekijken.)
En dit is het resultaat 3 dagen later…
Aftellen…
Hoe doe je dat?
Hoe doe je dat als je niet weet waar het einde is?
Je wacht,
en wacht,
en wacht terwijl je aftelt tot… volgende week? morgen? vanavond?
Het balkje hier boven schuift elke dag een beetje op, elke dag een beetje dichter naar het einde. En toch, weet zelfs dat balkje niet wanneer het zo ver is.
Ik ben het wachten moe, ik ben de spanning moe, ik wil ons wondertje ook in men armen houden, genieten van de eerste momenten met ons drieëen. We zeggen wel “nog 10 dagen” maar eigenlijk hebben we geen idee? Wat zeg je over 10 dagen, als je nog aan het wachten bent?
Waarop wacht je nog? Mama & papa hebben toch alles klaargemaakt? Je kamertje is geschilderd, gemonteerd en gevuld met liefde. Je ‘kakmentjes’ zijn voorbereid en de envlopjes zijn geprint. Mama haar valiesje ligt al klaar in de auto, en papa heeft zijn instructies gekregen. Je kleertjes hangen nog ongebruikt in de kast, ook zij wachten, op jou.
Wanneer kom je dan?
Kom je morgen?
Volgende week?
Vandaag?
Wanneer je ook komt, weet dat wij er klaar voor zijn.
Kom als je wilt,
wij wachten op jou alleen.