|
|
-
Categorie Archief 'Dromende gedachten'
Het levende wonder
16 dagen geleden werd onze zoon Abel geboren. Een klein wonder met grote veranderingen. Beseffen dat dit voor altijd onze zoon is, dat wij voor altijd zijn ouders zijn met de bijhorende verantwoordelijkheid is moeilijk. Kijken naar het kleine ventje in de wieg is zo vertrouwd en toch zo nieuw. De wieg stond hier enkele maanden leeg en kil maar vol verwachting. Nu is ze gevuld met een slapend of verbaasd rondkijkend mensje. Ongelooflijk. Onvatbaar. Je kan het voelen als je er naar kijkt als je er nog maar aan denkt maar toch onbeschrijfelijk. 16 dagen is onze zoon Abel, zo jong en al zoveel veranderd.Het is echt zalig om mama/papa te zijn. De liefde die stroomt door je lijf voor dat kleine wezentje. De radeloosheid die je voelt als hij schreiend huilt door die vreselijke darmkrampjes en je alles wilt doen om het te laten overgaan maar niets helpt. De fierheid als hij iets nieuws kan. De bevestiging als je jouw partner met hem bezig ziet. De hoop die je koestert voor zijn toekomst in deze wereld. De vraagtekens die je stelt over de komende opvoeding en het ouderschap.
De troost die je vind bij God als je zijn opvoeding en kleine probleempjes met Hem bespreekt en in Zijn handen legt.
Aftellen
Aftellen…
Hoe doe je dat?
Hoe doe je dat als je niet weet waar het einde is?Je wacht,
en wacht,
en wacht terwijl je aftelt tot… volgende week? morgen? vanavond?Het balkje hier boven schuift elke dag een beetje op, elke dag een beetje dichter naar het einde. En toch, weet zelfs dat balkje niet wanneer het zo ver is.
Ik ben het wachten moe, ik ben de spanning moe, ik wil ons wondertje ook in men armen houden, genieten van de eerste momenten met ons drieëen. We zeggen wel “nog 10 dagen” maar eigenlijk hebben we geen idee? Wat zeg je over 10 dagen, als je nog aan het wachten bent?
Waarop wacht je nog? Mama & papa hebben toch alles klaargemaakt? Je kamertje is geschilderd, gemonteerd en gevuld met liefde. Je ‘kakmentjes’ zijn voorbereid en de envlopjes zijn geprint. Mama haar valiesje ligt al klaar in de auto, en papa heeft zijn instructies gekregen. Je kleertjes hangen nog ongebruikt in de kast, ook zij wachten, op jou.
Wanneer kom je dan?
Kom je morgen?
Volgende week?
Vandaag?
Wanneer je ook komt, weet dat wij er klaar voor zijn.
Kom als je wilt,
wij wachten op jou alleen.Where babies come from…
Als je het nog niet wist…
Herinneringen
Deze morgen zijn onze mooiste herinneringen van de laatste 3 jaar netjes per koerier afgeleverd.
Bijna iedereen heeft ze wel, fotoalbums. Omvangrijke boeken, volgeplakt met herinneringen. Boeken vol met babyfoto’s. Boeken die ons jonge leven vertellen in geuren en kleuren. Naarmate je ouder wordt slinken de albums gestaag, tot ze op een bepaald moment zo klein zijn dat je er zelfs de moeite niet meer voor doet.
Nochtans zijn deze herinneringen zeer waardevol en in dit digitale tijdperk (en met mijn camera-fetish) liggen onze harde schijven er vol mee. Een paar maanden geleden hebben we besloten om al deze herinneringen te bundelen in fotoboeken. Een voor elk jaar dat we elkaar kennen. Een paar weken terug hebben we eindelijk de bestelling doorgegeven (die boekjes zijn niet zo goedkoop) en vandaag hebben we het resultaat mogen bewonderen terwijl we terugdoken in het verleden.
Belangrijker nog, voor deze bestelling hebben we ook een album gemaakt van onze huwelijksreis en (shame on us) eindelijk een album met de foto’s van ons huwelijk (nu meer dan 2 jaar geleden). De boeken zien er fantastisch uit en we nodigen daarom ook iedereen uit om er naar te vragen de volgende keer ze bij ons op visite zijn. Tot dan zullen jullie het moeten doen met deze foto:
Once upon a dream..
Om ons 2-jarig huwelijk te vieren zijn we zondag en maandag naar Disneyland Parijs geweest. Het begon al vroeg, om 5u ‘s ochtends met de wekker. Opgewonden opstaan, tandjes poetsen, makkelijke kledij uitzoeken, wat boterhammetjes binnenspelen en dan de auto in op weg naar Parijs!!
Na een 3u00 lange rit, 1 plas-stop en 14 euro aan tol reden we de parking van ons Disney hotel “Santa Fe” op. Oef, eindelijk. We konden niet langer wachten en haasten ons dus naar de receptie om in te checken. Dat ging redelijk vlotjes, we hadden zelfs een nederlandstalige receptioniste te pakken. Het was toen bijna 10u, dus vlug alles in ontvangst nemen, nog een slokje water drinken en een suikerwafeltje eten en hop met de gratis bus naar het park zelf. Na nog geen 5 minuten stonden we aan de ingang aan te schuiven, al bij al ging het nog vlug vooruit. En dan eindelijk: “Wow, wat is het hier mooi.”Omdat ik zwanger ben mochten we niet op de “gevaarlijke” attracties dus hadden we tijd genoeg om gewoon 2 dagen rustig rond te lopen, parade bekijken (Once upon a dream), optredens bewonderen (High School Musical), met Disney figuurtjes op de foto gaan … En toch enkele heel leuke attracties doen zoals de theekopjes, verdwalen in het doolhof van Alice in Wonderland, op de authentieke paardenmolen zitten, op verschillende 8-banen tieren en gillen (diegene die niet teveel shokken of over-kop-gaan), in het bootje van “its a small world” varen, het spookhuis, vliegen als Peter Pan, en zo verder …
De eerste dag hebben we in het Disney park zelf rondgelopen, het was een prachtige dag, veel gezien, veel gelachen en veel gedaan, zoveel dat we (vooral onze voeten) toch ontzettend blij waren om eindelijk op ons bed te liggen in onze hotelkamer. Met Hannah Montana op het Disney kanaal!!
De tweede dag zijn we naar de Disney Studio’s gegaan. Daar was ik nog nooit binnen gegaan en toen vond ik het wel jammer dat ik niet op de attracties mocht, ze leken me allemaal super eng, maar overal stond er een bordje: Niet voor vrouwen in verwachting. Dusja, dan maar niet voor het goede doel. Dit zal voor binnen x-aantal jaren zijn als we terug gaan met de kindjes … Maar toch was het er heel leuk, hebben onder andere een leuke show gezien van auto’s en moto’s die elkaar achtervolgden, over dingen vlogen, in brand stonden, …. En om deze tweede en laatste dag af te sluiten zijn we nog eventjes terug naar het park gegaan om enkele leuke souvenirtjes te kopen.
En wederom, het waren 2 echt zalige dagen. Heerlijk samen romantisch door de Disney-sprookjes-magische wereld lopen en wegdromen…
2 jaar gehuwd
Ter ere van ons 2 jarig huwelijk een liedje die we ook in onze huwelijksdienst gezongen hebben:
Omdat ik het niet vond in het Nederlands, hier dan maar een Engelse versie:
En dit is de tekst zoals wij die zingen in het Nederlands:
Ik kies vandaag, ik leef voor U
Ik kies vandaag, ik geef mijn JA aan U
Ik kies vandaag, ik wil uw stem verstaan
Ik kies vandaag, ik leef voor UWant met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eer
vandaagIk kies vandaag, ik leef voor U
Ik kies vandaag, ik geef mijn JA aan U
Ik kies vandaag, ik wil uw stem verstaan
Ik kies vandaag, ik leef voor URefrein:
Want met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eerWant met heel mijn gezin
dien ik U heer
Want met heel mijn gezin
wil ik leven tot uw eer
vandaagVader God, Vredevorst
Wonderbare Raadman
Majesteit, toegewijd
willen zij u volgenRefrein
Verloren generatie
Bij het doorlezen van mijn dagelijkse ‘gazet’, dwz alle nieuwe posts lezen die Google Reader voor mijn verzamelt heeft in de laatste 24u, ben ik dit interessante filmpje tegengekomen. Het is een deelname aan de AARP U@50 video wedstrijd vorig jaar en het werd toen 2e. Het handelt over de verloren generatie waar wij deel van uitmaken en is vrij diepzinnig. Ik heb het 2x moeten bekijken om het volledig tot mij te laten doordringen en het is echt de moeite om dit te doen.
Dus als je even 4 minuten tijd hebt, neem even de tijd om dit de bekijken..Tijd
Wat is tijd. Waarom hebben we er altijd tekort of net teveel. Waarom gebruiken we altijd als excuus, ik had geen tijd meer of ik heb er nog geen tijd voor gevonden. Tijd, tijd en nog eens tijd.We hebben 24 uur op een dag, onderveeld in telkens 60 min. Als we gaan slapen en we staan op hebben we terug een dag, en nog een dag en nog … Waarom dan klagen? Hebben mensen dan echt nooit genoeg? Tijd tekort? Misschien heb je gewoon werk teveel. Verpruts je teveel tijd. Waarom?
Als het verprutsen is waarom doe je het dan? Is het op het moment zelf ook verprutsen, of vind je het dan leuk om even niets te doen? Even te lummelen, te zitten en te staren, aan niets te denken. Is het dan wel verprutsen? Moeten wij machines worden die iedere minuut aan het werken zijn, nuttige dingen doen? Nee, wij zijn mensen we moeten zijn en blijven. We moeten werken en ontspannen, stressen en slapen, lopen en sluimeren, koersen en kuieren. Tijd is wat je ermee doet. Tijd is leuk en goed, veel en overvloedig. Tijd is een geschenk. Een geschenk dat mensen verklooien door er zelf de overhand in te willen hebben
Daar hebben mensen wel een goed handje in. Dingen verklooien. Mensen willen altijd alles naar hun hand zetten, altijd alles begrijpen en onderzoeken. Waarom? Verlies je net daardoor niet teveel tijd?
Verhuizen
De tijd is aangebroken. We zijn momenteel aan het verhuizen, een tussenstop. Met spijt in het hart verlaten we onze studio. Al deze mooie herinneringen, vele feestjes, gezellige momenten laten we achterwege. Maar we kijken uit naar wat komen gaat. In december zal de tijd rijp zijn. In december verhuizen we naar ONS huisje, ONZE thuis. We kunnen niet langer wachten, we staan te popelen van ongeduld, te springen van vreugde. Maar eerst nog de tussenstop. En dit zal best ook wel leuk zijn!Soms komen dromen uit!
Sara, een van de weinige serie’s die ik volg of volgde. Sara, een serie die me toch wel aangreep en meesleepte. Meesleepte naar een dromenland, een sprookje met werkelijke kantjes. Sara, een bijzondere serie voor gewone mensen. Ik weet het, niet iedereen was voor Sara, velen vonden het een amateuristische serie, tijdverspilling. Velen vonden het net zoals Familie of Thuis. Maar ik vond het, een moment van ontspanning, een moment van wegdromen en gewoon languit genieten in de zetel. Languit genieten in de zetel met af en toe de commentaren erdoor van mijn man. Ik wou dat ze met Simon trouwde, dat gebeurde ook. Zalig, liefde overwint zoveel. Liefde kan toch wel duidelijk zijn, liefde kan sterk zijn. Maar liefde is niet genoeg, wilskracht en geloof is ook noodzakelijk. En deze mensen hadden het beide. Mijn man wou dat ze trouwde met Jacob. Jacob, een knappe donkere man die alles over had voor Saartje. Zalig om hem te zien, zalig om hem te zien omgaan met Sara. Maar, al leek het een geweldig koppel Sara haar hart was bestemd voor Simon. Misschien lijkt dit niet de beste keuze als je kritisch bent maar, het was wel de juiste keuze.Liefde, zo vanzelfsprekend en toch weer niet. Was het niet makkelijker om met iemand anders te trouwen? Was die andere rijker? Was die andere meegaander? Maar wat staat er tegenover? Wat voel je echt? Kijk je wel diep in jezelf wat jij echt wilt? Wil jij uw eeuwige liefde opgeven voor iemand die gewoon makkelijker of logischer is? Nee, ik denk het niet.
Mijn man was ontgoocheld toen ze trouwde met Simon terwijl ik een traantje wegpinkte!
‘k Heb er echt van genoten, en hoop er ooit de dvd’s van te kopen. De boeken heb ik zonet gekregen… van mijn man! (l)Soms komen dromen uit!
