|
|
Twee weken terug hebben we jullie getrakteerd op het hartverwarmende filmpje van Jill & Kevins intrede dansje. Ik had dit filmpje zelf gespot op een van de vele blogs die ik zelf volg en vond het de moeite waard om dit door te spelen naar de mensen die ons volgen. (Zo werkt de blogosphere nu eenmaal).
Dit verhaal krijgt blijkbaar een staartje, zoals ik ontdekte terwijl ik een andere, totaal ongerelateerde blog aan het lezen was. Blijkbaar was/is het filmpje een gigantisch succes, dat kunnen we duidelijk afleiden uit het feit dat meer dan 17 miljoen mensen het filmpje ondertussen hebben bekeken op YouTube in de voorbije twee weken.
Vervolgens heeft dit er ook voor gezorgd dat het aantal zoekacties voor “Chris Brown” en “Forever” gestegen is naar ongekende hoogten, zoals te zien op onderstaande grafiek (die ik schaamteloos pik van de eerder vermelde post):
De manager van Chris Brown, en zijn platenmaatschappij hebben dat vrij snel in het oog gekregen en hebben gebruik gemaakt van een mooi staaltje “hé daar heb ik auteursrechten op!!” gegoochel om ervoor te zorgen dat er op het youtube filmpje links verschenen om het nummer rechtstreeks te kopen in de iTunes en Amazon store. Met alle gevolgen vandien is dit nummer nu ook terug in de iTunes charts verschenen meer dan een jaar nadat het eruit gevallen was wegens te weinig interesse.
Dat klinkt natuurlijk allemaal als mooie marketing en een schitterend voorbeeld van hoe alles op het internet samenhangt maar ik stel mij toch de vraag: Is dat nog normaal dat de platenmaatschappij misbruik kunnen maken van het intrede-dansje van het huwelijk van een jonggetrouwd stelletje om zijn marketingwinkel nog wat aan te zwengelen?
Wat vinden jullie daar nu van? Andere commentaar dan de mogelijkheden hieronder is uiteraard mogelijk via de comments
[poll id="6"]
Hier nog even het origineel filmpje van Chris Brown met Forever…
…en het filmpje van Jill & Kevin
Het is waar, wij arme developers lijden enorm.. Als je meevoelt met onze pijn, betuig dan even je medeleven, het betekent zo veel voor ons arme dutsjes… snik
Een “korte” vragenlijst deze keer, als je even enkele minuutjes tijd over hebt, vul dit dan even in aub
Onze website bestaat (in zijn huidige vorm) al ongeveer 2 jaar en tijdens die periode zijn er ons een paar zaken opgevallen waarin we graag wat meer inzicht zouden krijgen.
We krijgen steevast een piek in het aantal bezoekers gedurende de eerste 2 dagen nadat er een “update” mail verstuurd is, hieruit leiden we af dat de meesten van jullie (onze trouwe lezers) de website volgen via e-mail.
Sinds onze laatste aanpassing zijn de e-mail updates echter verschoven naar Google Feedburner, die de RSS feed en de mailings voor zijn rekening neemt. Dit heeft er voor gezorgd dat de update mails telkens de volgende dag vertrekken ipv 1x per week zoals we het vroeger deden.
[poll id="3"]
bramensofie.be bevat ondertussen meer dan 120 berichten over uiteenlopende onderwerpen en categoriëen, maar wat ons opvalt is het kleine aantal “reacties” die we daarop gekregen hebben. Wij vragen ons af waarom er zo weinig feedback is.
[poll id="2"]
De statistieken kunnen ook maar zoveel zeggen en dan is hun verhaal gedaan. We kunnen zien dat 50% van de bezoekers die we gekregen hebben maar 1x op de site is geweest en dit enkel op de homepage. Dit betekent dat de andere helft wel meerdere keren terugkomt. Wie bezoekt er nu precies onze blog? En hoe zou je jezelf omschrijven?
[poll id="4"]
Voor ons is deze blog een manier om onze gedachten de wereld in te sturen als er niemand is tegen wie we ze kwijt kunnen.
Het is ook een manier om eens ons hart te luchten (ergernissen en levende zinnen) en om onze kennissenkring op de hoogte te houden van wat er allemaal reilt en zeilt binnen ons leven (Het leven).Maar welke van deze dingen vind je nu mateloos interessant, en welke zijn voor jou absoluut niet boeiend?
[poll id="5"]
Als je natuurlijk meer te zeggen hebt dan enkel een bolletje aan te kruisen of je wilt je mening gewoon kwijt, laat je dan maar volledig gaan in de “reacties”, we hebben nie liever!
Het Telenet verhaal krijgt blijkbaar nog een staartje… Vorige week, toen ik belde met de Telenet helpdesk om een afspraak te maken voor een technicus, beloofde de telefonist mij dat ik recht had op een compensatie van Telenet omdat ik zo lang had moeten wachten. Ik moest echter terugbellen nadat het pakket geactiveerd was omdat hij anders niets kon toekennen. Dit klinkt allemaal logisch dus de dag nadat de technicus was langsgeweest belde ik nog eens naar Telenet.
Na weer het hele verhaal te hebben gedaan, ze moeten toch echt eens leren om die dingen bij te houden, te horen gekregen van de telefoniste dat ze er nog nooit van had gehoord dat Telenet compensaties uitkeerde. Ze heeft het nagevraagd bij haar collega’s en bij de administratieve dienst en het blijkt dus allemaal bullshit in een mooi pakje te zijn. “Telenet heeft dat nog nooit gedaan en zal dat ook niet doen” gaf ze mij nog mee. :spank:
Ik vroeg haar dan of ze kon zien met wie ik gesproken had de week ervoor maar ook dat wordt niet bijgehouden in mijn dossier. Op de vraag wat er zou gebeuren als ik gewoon weiger om de activatiekosten te betalen kreeg ik als vriendelijk antwoord: “Dan krijgt u gewoon de ene aanmaning na de andere en daarmee gaan de administratiekosten dan zo oplopen dat het in uw eigen nadeel zal zijn. Maar het staat u natuurlijk vrij om dat te doen.” Je merkt wel dat de ‘klantvriendelijkheid’ waar ze zo prat op gaan wel heel ver te zoeken is. Niet dat de telefonistes onvriendelijk zijn, in tegendeel, ze blijven vriendelijk tijdens het hele gesprek, maar de customerpolicy die Telenet als bedrijf hanteert zit mij toch zwaar in de maag gesplitst :fist:
Eens het digitale TV gedoe verplicht gaat worden ga ik toch eens goed nadenken of ik wel bij een dergelijk bedrijf wil blijven. Belgacom is waarschijnlijk van hetzelfde laken een pak, maar zij hebben tenminste binnen de week iemand gestuurd om de telefoon in orde te krijgen….
Laten we hopen dat er tegen dan een alternatief op de markt is voor deze 2 ergerlijke monopolisten
Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, maar nu is het eindelijk in orde: We kunnen onze televisie terug aanzetten en meer zien dan een mistige sneeuwstorm in Alaska :w00t:
Het heeft heel wat telefoontjes gekost, van zowel mij als de bouwheer en onze medebewoners om Telenet te motiveren om de kabel aan te sluiten in het appartement. Niettegenstaande het feit dat de aanvraag tot aansluiting van de bouwheer bij Telenet dateert van begin september 2008 is Telenet er in geslaagd om de aansluiting van het gebouw pas te doen in februari 2009.
Wij hebben onze aanvraag tot aansluiting reeds ingediend in november 2008, wat we tot 2x toe hebben moeten doen want ze waren blijkbaar de eerste keer vergeten om de bestelling te noteren, maar hierop hebben we nooit reactie gekregen.
Na het zoveelste telefoontje naar de klantendienst, alwaar ze blijkbaar niet goed weten hoe ze iemand in wacht moeten zetten want je komt steevast bij iemand anders uit zodat je het hele verhaal nog eens mag doen, beloofden ze mij op de hoogte te houden van de aansluiting zodat ze in 1 keer het gebouw en ons appartement konden aansluiten. Dan moest er niet apart nog eens een technieker langskomen. Naar goede gewoonte van klantvriendelijk Telenet bleef deze ‘herinnering’ uit en moest ik zelf constateren dat het op een dag gewoon in orde was.
Dan maar terug bellen naar Telenet om een afspraak met een technieker te maken. “Is het goed om de technieker te laten komen op 17 februari?” vroeg de telefoniste. “Neen mevrouw, dat is niet goed voor ons, jullie weten het al van half november en wij zitten al 6 weken zonder televisie, kan dat niet vroeger?” antwoordde ik haar :fist: . Ze ging mij even in wacht zetten om te kijken of het niet vroeger kon en na 10 minuten luisteren naar hetzelfde ergerlijke telenet-wachtmuziekje kreeg ik iemand anders aan de lijn die wou weten “hoe hij mij van dienst kon zijn“.
Hij kon mij opeens, nadat ik het hele verhaal nog eens had gedaan – die mannen kunnen precies geen dossiers lezen (of ze houden het gewoon niet bij) – een afspraak bezorgen op 9 februari in de voormiddag (4 dagen later ipv 2 weken). Die agenda’s bij Telenet zijn gewoon geweldig, als je maar genoeg belt en de lastige klant uithangt kunnen ze opeens wel een gaatje vinden…
Laten we hopen dat daarmee alle miserie van de baan is want ze hebben heel wat goed te maken. Gelukkig was de technieker van dienst vlot en vriendelijk, al probeerde hij mij wel een Telenet internet abonnement te verkopen :meh:

Ik krijg het ervan. Altijd maar die artikels, tv shows, reclameborden die sex promoten. Ik krijg het ervan. Altijd maar de mensen die vinden dat geen sex voor het huwelijk volledig pré historisch is, die eerst sex willen hebben met iemand om dan pas te beslissen of ze ermee door willen gaan of niet. En vooral mensen die andere mensen beledigen omdat ze wel voor geen sex voor het huwelijk zijn.
Kan je dan nog spreken van echte liefde. Kan je dan nog spreken van respect voor elkaar. Als je dan de woorden uitspreekt dat je voor elkaar wil zorgen in goede en kwade dagen, is het dan enkel maar omdat je weet: “Amai die kan er nogal wat in bed!” Als je daar mensen mee confronteerd dan antwoord merendeel “Nee hoor, wij trouwen niet voor de sex, wij zien elkaar echt graag.” Maar als je dan vraagt waarom ze niet eerst trouwden en dan pas sex, ow dan weten ze het niet meer.
En hoeveel mensen klagen er niet dat er weinig tot geen sex meer is na het huwelijk. Heb je er al eens over nagedacht hoe dat komt? Al eens over nagedacht dat vrouwen of mannen meer hun best doen voor het huwelijk op sex-gebied, niet duidelijk natuurlijk. Maar onderbewust. En na het huwelijk een gevoel hebben van: ik ben goedgekeurd, ik heb de proef doorstaan ik heb deze litanie nu niet meer nodig. Nu kan ik gewoon doen. Maar de partner voelt dit niet als gewoon.
Is het dus niet veel natuurlijker om te wachten met sex tot na het huwelijk. Dan heb je al voor elkaar gekozen, je hebt elkaar zuiver lief. En je bevestigt dan die liefde en het huwelijk met sex. En geloof me, de sex zal altijd zalig zijn. Je kan niet vergelijken maar vooral je hebt die ander lief zoals je nog nooit iemand lief hebt gehad. Je wil hem of haar je leven geven, voor altijd bij hem zijn. Want scheiden is geen optie. Je wil hem nog beter leren kennen en een gelukkig gezin worden.
Maar als je overal die geweldige sex promotie ziet. Je krijgt er een invloed en indruk van. Of je het nu wilt of niet. Je bent een spons, je zuigt alles op en je stelt langzaamaan je gevoelens, verlangs en beelden daarop af. Maar het punt is, dit klopt niet met de werkelijkheid. Iedereen wil altijd maar meer en beter, mooier en perfecter en vooral met niet teveel nazorg of bekommernissen. En dan vragen ze zich nog altijd af waarom er meer en meer jongere en jongere meisjes en jongens plastische chirurgie willen.
Nee, daar draait het niet om. Het draait om sex en om willen en krijgen. En diezelfde mensen boren mensen in de grond die nog maar durven denken aan geen sex voor het huwelijk. Dan vinden ze die mensen nogal ouderwets en tante nonnekes. Nog erger zelfs, ze vinden ze oerdom, stom en achterlijk.
Maar mensen, bekijk eens het grote plaatje. Laat eens alle wereldse dingen los, wat denk je dan echt?
Voor alle duidelijkheid en om misverstanden te vermijden: Voor mij doen alle mensen wat ze willen rondom sex, maar wees alstublieft open naar andere meningen toe.
Oproep van de Vlaamse Vereniging voor Seksuologie vzw
Warme seks en hete chocolade
Het is opvallend dat in het ‘alledaagse’ (over)aanbod van seksuele prikkels diverse eng op orgasme gerichte en extreme vormen van seksualiteit worden voorgesteld als de ‘norm’ Een afgebeelde ‘norm’ waaraan velen zich klaarblijkelijk willen spiegelen en waardoor ze zich als afwijkend, abnormaal, beperkt en enggeestig gaan ervaren.
Kortom: de voorstelling van seksualiteit in onze samenleving werkt niet bevrijdend maar contraproductief en leidt in realiteit niet zelden tot frustratie, verminderd seksueel verlangen en/of andere seksuele disfuncties, problemen of zorgen.
De VVS is dan ook oprecht bezorgd over de impact van die beelden op de relationele en seksuele bevrediging van velen; niet in het minst voor deze van de mensen die kampen met seksuele problemen en voor deze van de jongeren die – zonder een referentiekader om het (over)aanbod aan seksuele prikkels te duiden – aan het begin van hun zoektocht naar een seksuele identiteit en seksuele ontwikkeling staan. Er is een overaanbod van seksuele prikkels die ‘verkopen’, die spectaculaire kijkcijfers opleveren. Dit is geen seksuele bevrijding maar een nieuw keurslijf. Wij scharen ons achter het standpunt dat ‘Seksuele vrijheid niet gelijk staat aan totale grenzeloosheid en platheid’.
Indien u met deze stelling akkoord gaat, gelieve dan deze petitie online te ondertekenen.
http://www.seksuologen-vlaanderen.be/onlinepetities/jax_petitionbook.php
We vragen dat u uw persoonlijke gegevens invult in het formulier ter controle om misbruik te voorkomen, maar op internet tonen we enkel uw naam, beroep en woonplaats. Wij zijn gebonden aan de privacywetgeving en bevestigen dat uw persoonlijke gegevens op geen enkele manier publiekelijk kenbaar gemaakt zullen worden noch zullen doorgegeven worden voor commerciële of andere doelen.
Alvast hartelijk dank voor uw medewerking.
Het bestuur van de Vlaamse Vereniging voor Seksuologie vzw
Rustige zaterdagmiddag, genietend van het beginnende weekend. Nagapend van de vrijdagavond. Stilletjes, rustig thuis zittend.
Klaarmaken om te gaan shoppen naar Rijsel, Euralille.
Opwinding om een dagje te gaan shoppen met mijn lieve echtgenoot.
Riiiing
Onheil op komst. Bram doet de deur open, politie."Er is ingebroken in jullie auto."Damn. Weeral die auto.
Vorige keer de spiegel afgebroken en toen het warm was problemen met de naft.
Diep ademhalen, mee met de Flik naar buiten. Mijn schattig autooke, helemaal ziekjes. Bestuurdersruitje ingeslaan, heel harde klap, overal glas.
Vlug onderzoeken wat er verdwenen is, zonder ergens aan te komen. Heel boeiend.
De gps, voor die 3 dagen dat hij eens in MIJN autooke ligt. Waarom had ik hem er niet uitgehaald, zoals ik altijd doe?
Een zegen, de papieren waren nog allemaal aanwezig. Opluchting.
Proces Verbaaltje opstellen, ondertekenen en dan een afspraak maken met carglass. Gelukkig kunnen we een uurtje later gaan voor een vervang-ruit-achtig-geval. Plastiek met andere woorden.
Geen goed begin van het weekend. Maar bon, gps of geen gps. We zijn toch naar Rijsel geweest, en het was er nog leuk ook! Rokje, truitje, dingetjes en zelfs schoentjes! En voor mijn allerliefste ventje een spelletje natuurlijk!
Maar ah, had ik nu maar een gps om de dief op te sporen….
Iedereen heeft wel al eens te maken gehad met roddelen. Roddelen is een fenomeen die iedereen verbind met vrouwen en oude mensen. Maar is dat niet een beetje naief, is het niet zo dat iedereen dat wel eens doet? Als je zelf slachtoffer wordt van een roddel valt het jou op, merk je dat het gebeurt. Vind je het niet leuk en denk je onbewust: ‘Dit doe ik zelf nooit meer!’. Maar eens dat gevoel over is ben je weer aan het roddelen zonder dat je het weet?
Waarom gebeurt dit? Waarom roddelen mensen zo graag? Hebben we anders niets te vertellen? Zijn we bang dat het gesprek anders op onze zorgen en zonden zal komen? Willen we ons wegsteken achter foute en rare eigenschappen van andere mensen? Wat ook opvalt is dat we niet alleen roddelen over mensen die we niet graag hebben of niet veel zien maar doen het ook vaak over best wel goede vrienden. Waar ligt de grens dan? Je kan het jezelf makkelijk maken en zeggen ‘Oh, dat is niet roddelen wij bespreken gewoon maar wat, wij bedoelen het helemaal niet slecht..’ Maar stel je jezelf dan wel de vraag: ‘Als de persoon zelf het hoort, zal die dan blij zijn of eerder verdrietig en gekwetst?’.
Nou, ik moet ook bekennen dat ik ook roddel zo af en toe, ik probeer er op te letten en dan pas valt het op hoe veel mensen dat doen. Ik probeer het tegen te gaan, ik probeer mezelf er telkens op te betrappen maar dat is niet makkelijk. Maar ik werk eraan en ik hoop dat anderen dat ook gaan inzien, dat anderen ook eens bij zichzelf gaan denken: ‘Hmm zo kan het niet verder, hier moet ik iets aan doen!’.
Ik ben er ten stelligste van overtuigd dat iedereen wel eens roddelt, hoe goed je ook je best probeert te doen om het niet te doen! Nou, ik hoop dat ik nu niet aan het roddelen ben over mensen die roddelen….
:blah:
Zoals iedereen van jullie gemerkt zal hebben is er vorige week een nieuwe update verzonden van een foto die we gemaakt hadden. Het was een hele mooie foto, hadden er redelijk wat tijd ingestoken om hem nagenoeg zo perfect mogelijk te krijgen, we waren trots op ons werk. De belichting zat goed, de compositie was uitstekend,… Het kriebelde bij ons om die foto te delen met ieder van jullie. Dus wat deden we dan? Op onze site zetten, de foto de wijde wereld insturen.
Maar toen kregen we een teken, misschien was die foto toch niet zo geschikt voor de wijde wereld. Misschien heb je dat wel gemerkt als je op de link klikte in de mail en er zich een fout voordeed en als je ging zoeken op onze site was er helemaal geen foto meer te vinden?
Nou, wij hebben de foto bijna direct verwijdert. Aan de ene kant met spijt in ons hart, het was een klein kunstwerkje, de andere kant was eerst moeilijk te zien maar na een urenlang gesprek werd die kant toch sterker en sterker en werd het duidelijker dat we goed gehandeld hadden om de foto weg te nemen. Als je de foto vergelijkt met fotos die je ziet in dagdagelijkse reclame, op straat, op gewone site’s,…. is die foto helemaal niet erg in de zin van erotiek of bloot of wat maar tot overspelige gedachten kan leiden.
Maar draait Christen zijn ook niet een beetje om het anders zijn? Niet zomaar de wereld volgen? Niet zomaar denken van ah, die foto kan geen kwaad, zet maar eens MTV open dan zie je wel veel erge dingen… Wij zijn er van overtuigd dat we de wereld een dienst bewijzen door de foto niet online te laten staan. Op die manier proberen we ons te onderscheiden van de wereld, te tonen dat er ook andere manieren zijn om iets te tonen in je leven, iets te doen in je leven.
Toen wij die foto online plaatsten hebben wij niet gedacht dat sommige mensen die foto als licht-erotisch konden gaan beschouwen. We hadden het toen eerst wat moeilijk om dat in te zien maar nu zijn onze ogen weer geopend, maar toch brengt dit allerlei andere vragen met zich mee. Hoe ver kan je gaan? Wat is kunst en wat juist niet? Wat kunnen we dan wel doen om de mensen te “shockeren”? Maar ook standaard dingen in het leven komen in de grijze zone, kan een bikini wel? Hoe kort mag je rokje zijn? Hoe laag mag je decoleté zijn? Welke kleur mag je make-up hebben?
Maar een nog belangrijkere stelling: hoe bereik je dan de mensen, in de zin van: “In elk magazine zie je fotos van mensen die veel te mooi zijn om echt te bestaan. En inderdaad die fotos zijn veel mooier dan de mensen die erop staan. De foto is 1 ding maar een goede belichting, een goede compositie, een goede styliste en vooral veel goede photoshop-bewerkingen maken het geheel. Hoe kunnen wij dat doorprikken? Door te tonen met een foto van: *Kijk, dat kunnen wij ook, je hoeft helemaal geen super model te zijn of anorexia-mager.” Nee, op die manier kunnen we dat niet tonen, want dan vervallen we in dezelfde verdorven cirkel als alle anderen. Wij moeten het anders aanpakken. Niet makkelijk…. Wij zullen er alvast om bidden en vragen dat we zullen zien waarom God ons het talent gegeven heeft van fotografie, bewerken en creativiteit.